Dʀɪʙʙʟᴇ↔Kawka / Siostry / Logika / Czubki / Cud

[Dekaos Dondi]

>1<

 

Dzisiaj Światowy Dzień: serca hipochondryka, głośnego czytania oraz kawy.

Właśnie gromko czytam w myślach, że agregat spowalnia.

Zatem dzwonię i zapraszam ukochaną na kawkę, być może ostatnią.

Siedzi płocha w trwodze, lecz pyta rezolutnie:

– Kiedy dostanę? Jak długo mam czekać, durniu?

– Przepraszam moja ty słodycz. Nic z tego. Wyfrunęła przez okno.

  

 >2<

  

Ulewnie przemoczony wstępuję do klasztoru.

Na dziedzińcu też padało, gdyż widzę siostry.

Wiszą na rękach, trzymając naprężony sznur.

–– Czemu? – pytam.

–– Suszymy się – odśpiewują jednocześnie, wesoło i rezolutnie.

–– Dlaczego tamta siostra zwisa po obu stronach płotu?

–– To matka przełożona.

–– A ziemia na habitach, skąd?

–– Mieliśmy pola ręczny przeor. Będziemy uprawiać.

  

 >3<

  

Został złapany na gorącym uczynku, kiedy to kradł z pieca:

mięciutkie, niedopieczone, młode bochenki,

gdyż ugniatanie wprawiało go w seksualną ekstazę.

Usłyszał zwyczajową formułkę,

że wszystko co powie, może być skierowane przeciwko niemu.

Dlatego zgodnie z logiką, milczał.

W końcu to co nie powiedział, przeważyło na jego korzyść.

Odzyskał wolność.

  

 >4<

  

W zakładzie dla psychicznie czubatych,

pomysłowych wariatów nie brakowało.

Tych co niby odstają od narzuconej normy, przez samozwańczych: Normalów.

Kosmita, to tylko czułkiem by machnął, rozbawionym.

Któregoś dnia, zaczęli bywalcy znikać ze wszystkich nacji.

W końcu został samotnie płaczący,

co te hece sobie wyobrażał, a teraz mu wesoły bajzel zniknął.

  

 >5<

  

Dzisiaj w naszej wiosce, miał miejsce niewiarygodny wprost cud.

Rozłożysta w ciężarze o kłak teściowa, spadła z dachu wysokiej chałupy,

na syna i przyszłą synową.

Przygniotła ich dwoje tłustymi wdziękami, okraszając potem spoconych fałd,

co po chwili uległy stabilizacji.

Cud polegał na tym, że narzeczeni i tak dokończyli, co zaczęli.

Edytowane 29 Września 2021 przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)