Zaczyn

[A-typowa-b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ni to oddech gonił śmiało,

ni to obca nagość w brzasku

jękiem budzi wszelką niemoc. 

 Ten przemożny amok wielki

co krew burzy nader śmiało,

czerwień wzywa w wniebogłosy.

Śmiało!!! Śmiało!!!

 

Oczy w lustra wciąż wpatrzone,

 mgłą zachodzą zniewolone.

Wspomnień potok, wezbrał w progi,

szumnym śpiewem coś zabronił.

 

Nieboraczka zawstydzona 

nic nie mogła, okraszona.

Wnet w galopie ją zobaczył

jak płochliwie łapać chciała

tą maleńką kruchą chwilę

w której tonąć nie wypada.

Wiec już cwałem ją zachęca, 

by przedłużyć owy moment

i ponownie szczytu sięgnąć,

lecz tym razem głębiej może?

Gdzieś rozsądek się rozsypał...

 

Płynie błogość i ekstaza 

lepko mącąc życia drogę,

gdzie kielichy na uboczu,

wypełnione trunkiem sprawczym,

wyczekują na wypitkę,

bo to był ich właśnie zaczyn.

 

 

autor wiersza: Atypowa Pani

zdjęcie: pexels-elijah-o'donnell-8984574

[[email protected]]

@Atypowa Pani Nawet żyły mu nabrzmiały,

                              miał być duży - został mały.

Pozdrawiam AP.

[Leszczym]

@Atypowa Pani Fajny wiersz, naprawdę. Kilka fraz wydaje mi się bardzo celnych :)

[A-typowa-b]

@[email protected] Ciekawy komentarz. Pozdrawiam :)

@Leszczym miło że widzisz :). Pozdrawiam