Nadzieja

[dach]

 

 

Nadzieja

 

Matko, 

w twoim ogrodzie

same jabłonie.

 

Uginają się

pod ciężarem

dojrzałych owoców.

 

Pozwól, 

zabiorę jedno jabłko.

Zanim przekroję na pół,

 

wyłuskaj 

pestkę miedzianą.

Wymień na szczerozłotą.

 

 

Sztokholm, wrzesień. 2021.

 

 

Edytowane 21 Września 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@dach Sad gdzieś przy drodze,

                 syna zobaczę gdy się położę.

Wszystkiego Dobrego, wzruszyłeś mnie.

[dach]

@[email protected] miło, że się wzruszyłeś. Może to nie jest na miejscu, ale ten wiersz- jednakże oparty na bardzo prostych środkach- nawet zastanawiam się, czy nie na granicy kiczu i blichtru - mnie również bardzo porusza. Za każdym czytaniem. Pozdr. 

Edytowane 20 Września 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@dach Jak cokolwiek wzrusza nie jest kiczem, na tym polega poezja... czyż nie?

Miłego dnia.

[izabela799]

@dach To bez znaczenia, pestki i tak są niejadalne.

[dach]

@[email protected] w rzeczy samej. Jednak staram się unikać - powielać wytarte i bananowe środki. Tutaj jednak doszedłem do wniosku- jest świeżość metafory związana 'ciężarem pestek'. Jednak trudno jest czasem oceniać własne wiersze. Pozdr. 

@izabela799 ale dobrze wpływają na perystaltykę jelit. ;) Pozdr. 

@Gosława miło, że trafiłem w Twój gust. Takie wiersze są niezależne od mojej otartej twórczości. Od stylu, jakiego poszukuję. Jednak są we mnie i czasem potrzebuję tak właśnie i nie inaczej dać wyraz emocjom i swojego rodzaju melancholii. Pozdrawiam.

[GrumpyElf]

@dach Piękna i delikatna symbolika tego wiersza ujmuje. Szkoda, że zdaje się niechętnie uwydatniasz tę stronę swojej wrażliwości. Kiczu w tym wierszu kompletnie brak. W tej prośbie jest dużo świadomości i siły w poszukiwaniu wsparcia. To poszukiwanie nadzieji bez desperacji, ale jednak bardzo szczere. Myślę, że jest ono w każdym z nas. 

[dach]

@GrumpyElf być może dla takiego komentarza napisałem ten wiersz. Być może właśnie takiej świadomości przechodnia potrzebowałem. Jestem pod wrażeniem, jak dotarłaś do tego wiersza. Masz w sobie ogromną inteligencję. Jesteś młoda osobą, jak domniem, a tak przebrałaś ziarno, które autor zasiał. To nie zdarza się często, gdy czytam komentarze. Nie traktuje tego wiersza - nie stawiam ponad. Jest szczery, jak każda moja próba poetycka. Ty, dałaś mi piękne kopyto. Bo jest szczerze pomimo startych symboli. Jednak jest życie w poezji. Czasem warto. Pozdrawiam i dziękuję. Teraz mogę spokojnie udać się na sen. To nie jest z mojej strony żadna lipa. Takie wiersze się zdarzają i takie komentarze również. Nie robię wierszy dla komentarzy. Robię dla siebie. Czasem mam nadzieję, ktoś zrozumie. Pozdr. 

[Leszczym]

@dach W Sztokholmie to się dopiero wiersze pisze;) Super

[dach]

@Leszczym czekam na Twój tomik wierszy. Mam nadzieję, podrzucisz dedykację. Prozą nie jestem zainteresowany. Poezja tak. Czytałem na forum. Daj znać, jak dotrzesz do realu. Pozdr i dziękuję.

[Leszczym]

@dach faktycznie drugi tomik z przede wszystkim poezją zgłosiłem wydawnictwom. Czekam. Jak coś wyjdzie dam znać. Mam nadzieję;) Wcale tylko nie wiem, czy chcę dotrzeć do realu;)) Dzięki za pozdrowienia, wzajemnie;)

[dach]

@Leszczym koniecznie daj znać. Pozdrawiam. 

[corival]

@dach Kilka razy przeczytałam Twój wiersz. Głęboko symboliczny jak sądzę i bardzo osobisty. Nie będę go więc rozkminiać.

Piękny... Pozdrawiam :)

 

[GrumpyElf]

@dach Uśmiecham się. Dzięki za wiersz. Pozdrawiam. 

[dach]

@Dag tak, coś w tym jest. Sercem spod lodu... Samotność w drodze sprzyja refleksji. Dłuższe przebywanie z samym sobą- sprzyja. Tego dnia -- miałem rozładunek w Sztokholm. Druty zbrojeniowe na budowę wiaduktu. Tak się złożyło, dwa razy jednego dnia przemierzałem Sztokholm ciężarówka. Był duży ruch. Są odcinki trzypasmowej drogi bardzo wąskie. Jadąc z dużym ciężarem, gdzie na dodatek środek ciężkości jest wysoko - trzeba być bardzo czujnym. Spore napięcie przez 2-3 godziny... wreszcie wyjechałem z miasta i... powstał wiersz "nadzieja". Często trudno jest wytłumaczyć wybory, jakie kierują człowiekiem. Napięcie psychiczne, odpowiedzialność, tłok i wreszcie przestrzeń. Pozdrawiam i dziękuję.

Edytowane 21 Września 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)

[Gość Radosław]

Już jakiś czas jestem przy lekturze Twojego wiersza. Potrzebowałem wolnej przestrzeni, ciszy i skupienia, żeby dokładniej wczuć się słowa. To wiersz do samkowania, bardzo zgrabnie złożony. Pozówl, że porównam go do prefum. To takie zapach, kótry jest wyczuwalny, ale się nie narzuca. Daje energię, ale nie męczy. Czujesz go z dalszej dległości, a i jak się człowiek zbliży czuje się przyjety .

 

Nic, tylko czerpać. 

 

Pozdrwiam. 

[dach]

@Radosław bardzo to ładnie napisałeś. Twoja wrażliwość  jest piękna. Wiesz, długo zastanawiałem się nad pestką. Wreszcie zrobiłem pestkę miedzianą. Jest o wiele głębsza i semantycznie dobrze się układa ze złotem. Rzeczywisty kolor pestki i również często jest jakby miedziany. Było pomiędzy ołowianą i miedzianą. Zdecydowanie miedziana. Jest głębiej. Dziękuję za miłe słowo. Tak, w takim wierszu każde słowo waży.