Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ludzie, ludziom...

izabela799
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

izabela799

izabela799

Opublikowano
Opublikowano
Dlaczego na świecie zło panuje
Czemu człowiek drugiego
Nie akceptuje
 
Karty historii przewracając
Głęboko nad tym rozmyślałam
Dlaczego jeden jest wilkiem drugiemu
Człowiekowi innemu
 
I taki obrazek mam w głowie
Tabory pociągów
Bez przerwy jadące
Na śmierć
Wiozły ludzi tysiące
 
Nikt nie był świadom
Losu swojego
Na pewnej stacji
Się kończącego
 
Na stacji tej obóz
W nim ludzi miliony
Każdy wyglądał
Jakby był szalony
 
W pasiaki ubrani
Z twarzami szarymi
Oczami z głodu
Zapadniętymi
 
W tych oczach smutek
I niezrozumienie
Dlaczego
Taka rzecz się dzieje
 
Przez komin zaś wiedzie
Droga do wolności
Co może zakończyć
Te wszystkie podłości
 
Wszystko to ściska
Mocno me serce
Dlatego nie powiem
O tym nic więcej
 
Tylko do nieba
Modlitwę zanoszę
Niech to się nie powtórzy
Proszę
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@izabela799 Wszyscy mamy w sobie geny terytorialnych drapieżników, dodatkowo na czele większych społeczności, państw, stoją rządne władzy i najczęściej chciwe jednostki. No i mieliśmy, mamy co mamy...

Nawiązałaś do bydlęcych wagonów, którymi wożono w czasie wojny ludzi - różnej narodowości i wyznań - do obozów koncentracyjnych, na śmierć. Ogromną grupę stanowili Żydzi. I tutaj zawsze przypomina mi się żydowski Talmud, który wprost mówi, że ludźmi są tylko Żydzi. Pozostali - goje - to tylko "bydło naziemne, którego sensem istnienia jest służenie Żydom". Tyle pogardy w tych słowach do innych ludzi... A oto sami byli przewożeni w bydlęcych wagonach i tak traktowani... Tak, ludzie ludziom zgotowali taki los. I też chciałabym dodać, aby już nigdy więcej, ale dzisiaj również są podobne miejsca, gdzie dochodzi do podobnych okrucieństw. Chociażby obozy koncentracyjne w Korei Północnej...

Dziękuję za Twój wiersz i pozdrawiam serdecznie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      może to nie był deszcz

      Przez andrew · Opublikowano

      kiedyś myślałem  że zauważysz mnie  a to  to był tylko deszcz  zmoczył  tak  że słów dziś brak    teraz  nie wiem  czy  dobrze chciałem  że się tak  w ciebie ...  zapatrzałem   8.2026 andrew   
    • Achilles_Rasti
      A już brak

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję :) „Smutno-ciepłe” bardzo trafnie to ujmuje. Ten wiersz powstał z tekstu piosenki, który napisałem wcześniej, więc skojarzenie z Januszem Radkiem jest dla mnie tym ciekawsze. Pozdrawiam serdecznie :) Dziękuję :) Trochę smutku w nim zostało, choć nie chciałem, żeby był tylko smutny. Nigdy nie kasuję tego, co piszę — wracaj do niego, kiedy będziesz chciała. Pozdrawiam:)
    • Konrad Koper
      Zagadka Sfinksa

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Kto „rano” patrzy w gwiazdy w „południe” idzie wyprostowany „wieczorem” chyli się  
    • LessLove
      Ulotność radości

      Przez LessLove · Opublikowano

      @marysia_k @marysia_k Wiersz poruszający głęboki temat wartości życia. Piszesz o radości i szczęściu budowanych na fundamencie mądrości. To mądrość Ksiąg, reguła życia człowiek, który chce budować Dom-Życie na mocnym fundamencie. Efekt naszego trudu nie zależy tylko od nas, ale tylko od nas zależy nasza wolna wola. A skoro tak, to życie jest... pragnieniem miłości, modlitwą o spełnione pięknem życie. Szczęście z reguły jest opłacone dużym trudem, a wyjątki nieliczne i warte święta. Jeśli zaczynasz pisać, to dobry początek doskonalenia słowa, myśli i piękna, budowania mądrego życia. Serdecznie Pozdrawiam :-)
    • Tadeusz Koch
      Kobieta z klasą.

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Kobieta z klasą. Czas nie niszczy jej wdzięku, lecz sprytnie go chowa, Gdy młodość głośno krzyczy, ona urzeka od nowa. Raz kremem niczym tarczą wygładza swe oblicze, Raz z lustrem się naradza: czym dzisiaj świat zachwyce? To nie jest gładki obraz z błyszczącej gazety, Lecz wersja wyjątkowa dojrzałej kobiety. Ma serum na dzień dobry, maseczkę na wieczory I plan ratunkowy na skóry złe humory. Dziś szpilki zamieniła na miękki dres i kapcie, Bo wygoda jest w cenie — i ma w tym pełne wsparcie! Zasypia przy serialu już po pierwszym odcinku, Mówiąc z wielką dumą: „To mistrzostwo w odpoczynku!”. Mąż milczy przezornie, gdy nocą w półmroku Zieloną maseczkę spotyka krok po kroku. I choć w pasie przybyło centymetrów parę, Ona wciąż rządzi światem — z uśmiechem i czarem! Morał: Młodość jest darem losu, co szybko przemija, Dojrzałość jest zwycięstwem, które siły rozwija. Nie ten jest piękny, kto czas zatrzymać próbuje, Lecz ten, kto mimo czasu nadal siebie szanuje. Tadeusz KOCH.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...