Zacznij żyć, proszę

[Lahaj]

 

Świadomość kosmosu

ten fetysz — weź se 

w pozycji lotosu 

latami na matach tatami 

z zamkniętymi oczami 

siedziałaś.

 

W wyobrażonym niebie 

nie znalazłaś siebie  

mnie, tym bardziej. Dziś 

cała drżysz, gdy na sygnale 

przez Twoje bramki

przejeżdżam.

 

Jeden spazm drugi spazm 

skurcz tu tam, to orgazm

— nie miłość.

 

Dłonie i usta w interludium.

Kawior się marnuje. 

Nawet wiersz zły

zły wiersz zrobi 

mi lepiej niż Ty

— podziękuję.

 

Czytasz Hatalską

— wow! że odbiór może 

kształtować nadawcę.

Odpowiem

— nie w tym przypadku.

 

To mnie uwalnia 

od poczucia winy za 

życie obok Ciebie.

 

Naszą córkę też weź se 

bez niej nie dasz rady.

[Gość]

@Lahaj Poziom zgorzknienia w Twoim wierszu to jest cholerny Mount Everest. Dobrze, dobrze! Skutecznie odpycha od adresatki, więc chyba jest udany. Mnie w każdym razie wyszarpał, dziękuję bardzo.

[Lahaj]

@error_erros tak, wkurw musi mieć ujście. To ja dziękuję, ze przyjąłeś;)

[corival]

@Lahaj Wybuchłeś wulkanem słów, ale ogólnie ujętym jednak w logiczne karby wiersza. Cóż, czasem życie nas chłoszcze i dobrze jest znaleźć ujście dla emocji. Pozdrawiam :)

[Lahaj]

@corival czytasz mi w myślach :)

[corival]

@Lahaj Jeeeeeny, aż sama siebie się wystraszyłam :)

[Leszczym]

@Lahaj Uczucia Twoje najważniejsze, nie wiem na kogo i na co, ale wkurw bywa potrzebny, a nawet niezbędny. Ciekawa sprawa, że wiersz może się przy okazji udać.