Lucy Fair

[Lidia Maria Concertina]

Mój najlepszy dotąd wiersz to rozpalony świecznik wbity w sam środek nocy. 
Drewniany stół i zapach gwiazd przesiewanych sitem galaktyk. 

 

Przeżywamy miłość, a potem już, przebudzeni i zdrowi uciekamy do krajów, gdzie Wenus nie kusi Belzebuba, bo nawet nie ma na to czasu - jesteśmy tacy sami.

My. Intymni i osobni.

Wszyscy ludzie.
Tak samo szkicujemy świat przez przezroczystą kalkę i tak samo chcemy swoich ciał, żeby powiedzieć sobie "do końca."

Jaki "miłosny akt"?!
To pornografia chciwości, która domaga się zaistnienia, tak zwana "miłość"! 

 

Ja idę w piątą stronę tego świata
Nawet nie myślę o tym, czy jest ...
Bo i tak nie na nią mam pomysłu ...

 

Ruda kobieta płacze nad patelnią w przytulnej kuchni: bo księżyc stępił swój sierp, a asfalt mglistych dróg wtopił szlaban w każdy z śpiacych domów. 
Nie ma nadziei na jutro i nie ma rozpaczy po "wczoraj" - po czasie, który i tak zblaknie jak każda zła karta ...

 

(W kaloszach.) 

Domy bez śmierci, w jej trakcie, tuż przed nią i po niej.
Podlewają tropikalne hosanny.
Krucyfiksy z baobabu.

Ze sklepu home-&-home-&-homeless. 

 

Powiedziałam sobie jedno: w życiu nie będę podróżować nigdzie z wyjątkiem własnej planety. Ziemia ma cztery miliardy lat, a ja, w końcu, po latach i z dumą docieram do samotnego meteoru - zmęczonego trwaniem: to każdy człowiek. 

 

Kawałek mchu czy odrobina pyłu ma zawsze tę samą misję: pokazać, że wieczność nie należy do nas.
Należy do antycznych dzbanów i piramid, do starszych ludzi, którzy byli świadomi głupoty wszystkich kolejnych pokoleń

Kupiłam ceratę z cytatami Platona, kupiłam własną duszę w sklepie "wszystko za cztery złote," sprzedałam wszystkich bogów temu jednemu, który rzekomo nie istnieje. 

Umarłam. Pod ziemię podjechał czarny kabriolet ...

Nie wierzę. 
 

[Lahaj]

@Lidia Maria Concertina