Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

na co dzień cierpię na te noce bezsenne
bo pod powiekami koszmary się jawią
spijam je za dnia ze sztuki tandetnej
jaką na wszelkich socialach prawią

 

kłuje mnie w oczy i mam wysypkę
bo uczulenie na płytkość miewam
pośród mielizny czuję że niknę
przerost formy nad treścią zalewa

 

ta toń bez granic bez początku i końca
faluje i spija spojrzenia błądzące
które szukają bezbarwnego wzorca
o środku pustym a na zewnątrz kolce

 

przysięgam wszystkim tolerancję miewam
jednak nie rozumiem ubierania formy w formę
konstruktywną krytykę wysłucham jak trzeba
ale produkować treść bez treści - bo modne?!

 

z klapkami na oczach dbamy o kolory
ubieramy piękne szale korale suknie
aby instagramowe życie miało walory
jak coś nie wyjdzie w montażu się utnie

 

gdzie granica szczerości a gdzie zakłamania
jak nowotwór cnoty wszelkie żeśmy wycieli
przysięgam schyłek dekady się kłania
a my w kicz kosmosu z elonem lecieli
 

Edytowane przez Anastazja Sokołowska (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Anastazja Sokołowska Toś im nawtykała
                                           otrzepie się skała,

                                           będzie robił swoje,
                                           rychtuje naboje.

Pozdrawiam Anastazjo, dobrze się czyta z taką wewnętrzną satysfakcją.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Jacku, daje się ubrać, tylko trzeba mieć oczy, które to widzą. Trwa to chwileńkę, tyle co zachwyt. Dobrej nocy :)  
    • Druga, słońca już dawno na niebie nie widać, wszyscy już po imprezie śpią w domach, kończę porządki, ostatniego papierosa dopalam, zamykam altanę, która już wszystko, co ludzkie i nieludzkie widziała.   Kładę się po długim dniu w końcu do łóżka, z boku na bok, na plecy, na brzuch, w końcu zasypiam. Pragnąłem przespać noc tą spokojnie, pojawiasz się bez zaproszenia.   Gesty i słowa zapach włosów i ust smak mimowolnie dostojnie przypominasz mi o sobie.   Spalone pamiątki z popiołu przywracasz kwiat zwiędły nagle ożywa.   Przepraszasz i błagasz      zapomnij o ranach      krwi i bliznach.        Przypomnij mi jeszcze raz      co oznaczają te arabskie słowa      których nigdy nie mogłam zapamiętać.        Opiszmy raz jeszcze      konstelacje gwiazd      liście drzew i siły wiatr.        Wróćmy do siebie ostatni raz.
    • @Benjamin Artur to poezja, co się zowie!
    • @zawierszowana bardzo dziękuję.  Cieszę się, że Ci się spodobał.  @Poet Ka bardzo dziekuje. Zawsze doceniam Twoje komentarze.
    • @wiedźma Dziękuję Wiedźminko, tak ją gorąco skomentowałaś, że chyba wyparuje i stanie się obłokiem :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Chyba nie rozumiem Violu. Kto, co przywala?   @LessLoveBerenika pisała o sukni z wiatru, a ja dzisiaj w nocy o sukience z wody.  No przecież tafla np. jeziora, przypomina połyskliwy materiał, taki podobny do tafty. Miejscami się marszczy, spływa i chłodzi jak jedwab, wiatr ją kołysze, jest przezroczysta - jeśli czysta, można ją okiem zmierzyć. Ha, można ją nawet rozpruć motorówką. Tak, szycie nie jest mi obce, podobnie jak lanie wody. Pozdrawiam :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...