Iga z domu czerwonych latarni

[Igor Osterberg aliceD]

Pełno tu dymu podłych myśli

wszyscy pławią się w basenie odlotów

Czy to nasze plecy się znalazły?

A może (nie) przypadkowy dotyk?

Fałszywie zawstydzone oczy

***

Nienawidziłaś prawdziwego imienia

Ubrałaś całą siebie w kuse słowo Iga

 

W Twej głowie słowa składały się w rymy

kreski w intrygujące obrazy

jednak nie było Ci dane popłynąć z tym nurtem

Za to Twoje młode ciało

nie należało do Ciebie

Złotówki za przyjemności

Uda zaciśnięte na rurze

Życie na łańcuchu pana domu czerwonych latarni

 

Czekałaś na mnie, przepustka

Słodki żar, przesiąknięty goryczą

Jesteś w pracy? Czy nie?

Pająk na Twoim ciele, tak bardzo się ich bałaś

 

Pamiętasz? Króliki w morzu zieleni i kalejdoskop barwnych płatków

To niebo smagane białymi obłokami

zapach porannej kawy, dym z papierosa…

 

Zagubiony w swoim labiryncie, traciłem siebie

Ty poszłaś przez pustynie białego proszku

Szukałaś swojej oazy, skuta łańcuchami swego pana

 

Wróciłaś… W kawałku papieru. Kilka zdań, inicjały, wiek…

Dach wieżowca był Twoim ostatnim portem

ten jeden raz poczułaś się wolna

przez kilka sekund leciałaś jak jaskółka

czerwone latarnie, kałuża krwi...

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam   trudny tekst ale wart przeczytania - 

                                                                                Pozdr.

[Igor Osterberg aliceD]

@Waldemar_Talar_Talar trudne to było jej życie.. spotykałem się z nią kilka miesięcy - tak poza pracą - bardzo chciała zmienić swoje życie... jednak nie miała tyle siły, a ja ledwo radziłem sobie z sobą. Chciałem, aby gdzieś jeszcze "żyła" - więc od tej publikacji...

bardzo dziękuje tym, którzy to przeczytali, bo jak napisał @Waldemar_Talar_Talar nie jest to łatwy tekst, zawierający symbole i moje wspomnienia ubrane w strofy

[Igor Osterberg aliceD]

@Gosława az nie wiem co powiedziec... dziekuje i czekam zatem...

[Igor Osterberg aliceD]

@Gosława jak ja poznałem miała 18 lat i od roku pracowała wiadomo gdzie... ktoś jej powiedział w knajpie, ze mogę  pomoc coś z jej wierszami zrobić - tak się poznaliśmy. pisała bardzo średnio...ale obok jej wierszy robiła rysunki-grafiki (myślę, że miały potencjał na tatuaże). "W Twej głowie słowa składały się w rymy; kreski w intrygujące obrazy"

 

Była bardzo atrakcyjna, do tego stopnia, że jak się ubrała w skąpe czarne ciuszki, założyła kapelusz i perukę - to samochody się zatrzymywały, a faceci się przyklejali do szyb od ślinienia ;)

 

Co Cię interesuje z tego co napisałem? Wiem, że ona gdzieś tam się cieszy, że ktoś o niej jeszcze pamięta...

[Igor Osterberg aliceD]

@Gosława sorry - ale to było 90% jej życia... nie kryła tego, tak wybrała, lub musiała, ale...

w tym, co napisałem wspomniałem o naszym wspólnym wyjeździe do kumpla na wieś. Było wspólne gotowanie, kupa zabawy. Rano gospodarz wypuścił króliki na podwórko, my siedzieliśmy pijąc kawę i paląc to i owo. Wokoło było tak wiele kwiatów... i takie piękne słońce i ten błękit. Przez moment mogła być znowu nastolatką - widziałem w niej dziewczynkę, coś, co jej odebrano przed laty. nie trzeba było patrzeć na zegarek - myślę, że każdy chłonął ten czas po swojemu - ale też w tej bańce wspólnoty

strasznie bała się pająków. jak mówiła w ramach terapii wytatuowała sobie sporą tarantulę na łopatce. jednak nie pomagało - na samą myśl o pająkach wzbierał w niej jakiś niepokój - tego się nie da udawać