Całe życie bronię się przed tym wierszem

[dach]

 

 

Całe życie bronię się przed tym wierszem

 

Synu, zamknij mi oczy,
sam tego nie zrobię.
Przytul się do mojej dłoni.
Czujesz, jeszcze ciepła.
Czujesz, twarde niczym skała odciski.
Trzy palce do połowy ucięte.
Wtedy, co na stolarni 
robiłem po piętnaście godzin,
żeby w domu niczego nie brakowało.

 

Synu, odetnij ten sznur.
Ludzie powiadają, zachowaj fragment 
sznura wisielca, że na szczęście.
Synu, jaja sobie robią z ciebie i mojego sznura.
Moje ciało już nie ciąży
ale to zdaje się przez ten naprężony sznur
słyszę bicie zegara w przedpokoju.
Podnieś moją sztuczną szczękę z podłogi,
nie wygląda ciekawie.
Nie ma w tym nic tragicznego,
tym bardziej śmiesznego,
więc po prostu podnieś,
zawiń w chusteczkę,
może być jednorazowa do nosa.

 

Synu, wybacz
tak mnie wychowano,
tak podotykałem.
Inaczej nie potrafię.
Mój ojciec
twój dziadek
mój dziadek
twój pradziadek.
Oni wszyscy w ten sposób.
Taka nasza rodzinna,
bezsensowna lojalność.

 

Synu, pamiętaj
dobrze zrobiona pętla,
jak mocno się wokół ciebie zaciśnie.
Będzie za późno.

 

 

 

Tutaj na Westerplatte, 14. 06. 2020.

 

 

 

 

 

Edytowane 20 Sierpnia 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)

[heks]

@dach czytasz i coś pęka za każdym przeczytanym wersem tak od trzewi od srodka

[corival]

@dach Naprawdę nie wiem jak mam zareagować. To bardzo kiepska tradycja rodzinna... najwyższy czas, żeby peel ją przełamał.

Wiersz w Twoim stylu. Pozdrawiam :)

[Marek.zak1]

Wiersz jest bardzo poruszający i bardzo osobisty i trudno tu o komentarz. Pozdrawiam

[iwonaroma]

Fragment  z I-Cing'u - Heksagram 18 : NAPRAWA.

 

"Tolerowanie tego, co przez ojca zepsute. Gdy czynić tak dalej, widać upokorzenie. On idzie, ale nic nie znajduje."

 

I druga droga:

 

"Naprawa tego, co przez ojca zepsute. Skoro jest syn, na zmarłym ojcu nie ciąży ujma. Niebezpieczeństwo. W końcu pomyślny los."

 

 

Moim zdaniem nie ma takiego fatum, którego nie dałoby się odkręcić.

Pozdrawiam

[GrumpyElf]

@dach Chciałabym żeby nikt nie miał powodów do napisania takiego wiersza, żeby była to czysta autorska fikcja, jednak wiem, że są takie rodziny. Brzemię nałożone na szyję wraz ze sznurem odciętym znad ojca. Przedostatnia strofa mnie rozstroiła, brzmi jak instrukcja, aż zabolał mnie brzuch. Chciałabym być cieniem tego syna, chronić go i nigdy nie pozwolić mu wstąpić na tę ścieżkę. Życzę peelowi, aby bronił się dalej. Wystarczy już słów. 

[Somalija]

@dach poruszające...

[dach]

@Marek.zak1 @corival  @heks Dziękuję za komentarze. Ja, w mojej poezji nie uciekam od odpowiedzialności i poprzez wierszę rozliczam się sam ze sobą. Tak prawdę mówiąc, wiersze są dla mnie, jak wdech i wydech.  Czasem są to bardziej osobiste, czasem nie tak bardzo. Zawsze jednak w każdym moim wierszu jest część mojego życia. Nic nie bierze się literackiej fikcji. Moje wiersze, to moje życie. Tak mogę smiało powiedzieć o mojej poezji. Pozdrawiam.

[corival]

@dach Zapewniam, że od pewnego czasu wiem o tym, zresztą od Ciebie, ale jakoś w kontekście tego wiersza... nie byłam w stanie odpisać osobiście. Wybrnęłam jak wybrnęłam...

[dach]

@GrumpyElf Bardzo miły z Twojej strony komentarz. Powiedz, dokładnie którą strofę masz na myśli. Masz na myśli poniżej quasi-zwrotkę? Tak prawdę mówiąc to jest do usunięcia całość. Prawdopodobnie tak zrobię. To jest dopisane przeze mnie już sporo później i mam sporo wątpliwości. Pozdrawiam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@iwonaroma

Iwonko, zdecydowanie to powyżej. Bardzo dziękuję za zainteresowanie i wsparcie. Pozdrawiam.

[GrumpyElf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czytając powyższe tak odebrałam, pewnie odczucie to zostało spotęgowane przez nawiązanie do lojalności. 

Rozumiem, że "będzie za późno" jest prośbą, aby syn tak nie zrobił, jednak to zrozumienie nie przyszło intuicyjnie w trakcie czytania. 

[dach]

@Somalija Dziękuję i pozdrawiam. Myśle, chyba dobrze, że poruszyłem... Chyba też i tego często oczekujemy czytając wiersze innych poetów...?!

[dach]

@GrumpyElf @GrumpyElf Tak, słusznie. Rozumiem Twoje wątpliwości. Oczywiście, który ojciec pragnie śmierci swojego syna - przedwczesnej i tragicznej. Nawet, jeżeli nawiązujemy do lojalności...  Tak, rodzi się tutaj pewien semantyczny konflikt. Wiesz, nie pomyslałem. Teraz dostrzegam - poprzez Twój komentarz - zdecydowanie można z lojalność bardzo, bardzo róznie rozumieć. Dziękuję.

@Gosława Oczywiście, rozumiem. Jak najbardziej. Pozdrawiam i dziękuję.

[dach]

@Dag To nie jest tak. Mamy, co przecież oczywiste - rózne linie papilarne. Nasza poezja wychodzi spod pióra, co pomiędzy liniami papilarnymi. Zetjot, na ten przykład czyni swoją poezję z matematyki i geometrii. To jest i również piekna poezja. Do mnie akurat nie trafia, ale to jest dźwięk w czystej postaci. Każde z nas ma swój dźwięk. Mój dźwięk, to moje życie. Twoja poezja ma również swój piekny dźwięk. Wiesz, jeszcze tak do konca nie jestem w stanie określić -dać imię Twojej poezji. Jeszcze trochę Twoich wierszy, jeszcze trochę poczytam i dam swoje zdanie. Dziękuję za komentarz i pozdrawiam. 

PS

Rozbroiłaś mnie z tym morzem..,

Jesteś kochana.

[dach]

@Dag Kto jak kto ale Ty bez wątpienia nie jest egotycznym stworzeniem. Pogrzeb kumpla...? Ktoś z tutaj publikujących poetów?

[dach]

@Dag Rozumiem. Nic więcej nie napiszę. Pozdrawiam. 

[dach]

@Franek K Powiem, tak, otóż: już tak dawno nie miałem tak przedniego ubawu z komentarza. Następnie, co za tym idzie:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem, posiadłeś tajemną wiedzę na temat, kiedy jest początek, środek, koniec. Nie rozumiem, czego koniec? Świata, wszechświata, czy monopolowego sklepu przy ulicy Łanowej, gdzie zamknięto o 23:00 i koniec. To po pierwsze. Po drugie. Rozumiem, że to Ty, Drogi Przyjacielu napisałbyś na swój koniec... Mój koniec, to mój koniec. To ja decyduję o tym, kiedy nastąpi, kiedy się zacznie, kiedy zakończy. A może to jest właśnie mój koniec... No ale przecież to Ty decydujesz, kiedy jest koniec. Żałosne. Ja, swoje wiersze robię dla siebie. Efekt placebo mnie w ogóle nie interesuje, jak też to, kiedy jest Twój koniec. 

 

I to jest, Drogi mój Przyjecielu Twoja sprawa. Ja, pisze wiersze dla siebie. Robię z moich wierszy to, na co mam ochotę. To, czy Ty coś rozumiesz, czegoś nie rozumiesz - to Twoja sprawa. To po pierwsze. Po drugie. Czego tutaj nie rozumieć Podotykać, to jakże przejrzyste w swoje wymowie słowo. Jakże. Co mam Tobie napisać? Podotykałem trupa- wisielca sznurek sam odcinałem - ojca, dziadka... co więcej. Wiesz, ja w swoich wierszach mam ogromny dystans do siebie, jak też do tego, co czynię. Z pełną odpowiedzialnością. Twój koniec, to Twój koniec, więc prosze nigdy więcej Twojego końca z moim końcem. 

 

Van Gogha, to zostaw w spokoju. Jego dziwki w jego grobie lepiej o wiele lepiej od Ciebie zajmą się jego uchem nieszczęsnym. 

Edytowane 21 Sierpnia 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)