puch

[szapiro27]

stoję na baszcie, i patrzę w dal
nad głową ciemnych chmur ciągnie sie szal
przede mną wisła płynie, płynie, płynie
żmudnie, lecz w końcu trafia ku głębinie

 

stoję na szczycie, i patrzę w przestworza
nad głową krąży czarny sokół niepokoju
przepędzony zostaje przez orła spokoju
zwycięzca z dumą szybuje i mnie do siebie wzywa

 

chciałbym razem z nim cieszyć się victorią
wzbić się, popatrzeć z góry, zerwać łańcuch
i uwolnić się od uczucia, marnego jak puch

 

ale nie mogę...
bo gniecie mnie ono bez litości
kręgosłup moralny się łamie, a z nim inne kości
 

[Gość Radosław]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdecydowanie ta część tekstu bardziej mi się podoba. 

Zrezygnowąłbym ze słowa "moralny" . Wydaje mi się , że lepiej w rytmie się trzyma. I daje pole do skojarzenia. 

 

Ból, widać , ze podmiot ryje pępkiem o asfalt. 

 

Pozdrawiam