Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na tych samych falach nadają tylko nudziarze

tetu

Przez tetu
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

tetu

tetu

Opublikowano
Opublikowano

Znowu się przyciągamy,
ale to nic w porównaniu do wczoraj. 
Wczoraj, byłaś bardziej skupiona 
i to na mnie wisiały wszystkie dulcynee.

  

Cóż poradzę, że taki ze mnie romantyk;
opływam kształty Santa Maria i myślę, 
jak długo mógłbym cię kołysać. Na tych samych falach 
gondolier mruczy serenady. Język jego szaleństwa

 

jest giętki; wgryźć się, zostawić kawałek siebie.
Nie jestem godny prowadzić cię białym mostem udeptanym
od westchnień skazańców. Po trzech kieliszkach grappy 
mam powiększone migdały. Niebieskie zwiększają apetyt

 

i nic nie obraca się bez nas. Cokolwiek skrywasz, 
znajdę i ucieleśnię, zamknę w bezsłownym uścisku,
aż przyjdą słowa, którymi wypełnię całą naszą intymność. 

 

 

7
tetu

tetu

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@zetjot ale jakiej nauki! :) I ważne że nie poszła w las;) Dobrej nocki. 

 

@annabelle 

dziękuję ci za uplasowanie mnie tak wysoko. Na szczęście nie mam lęku wysokości;) 

Z siatką na ciszę mówisz? Ją jeszcze bym upolowała, ale skąd ja Ci te skarby wezmę? Jeszcze przed snem;) Serdeczności. Dzięki za słowo. 

 

 

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję za podobanie. Serdeczności. 

 

@GrumpyElf  dzięki, że zajrzałaś. Co do zapisu dulcynee, dobrze kombinujesz. Symbol, obiekt, platonicznej adoracji. Dzięki za komentarz. Dobrej nocy. 

 

Wszystkim Wam dziękuję za ślad pod wierszem. Dobranoc. 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...