Śpiewka

[Mariusz Polakowski]

Czemu Cię tak nosi? Czemu te wymówki?
Wezmę tylko kredyt na wóz i zaraz wracam.
(...)Zbuduję dom i jestem z powrotem.
(...)Za chwilę przybiegnę tu z odświętnym drzewkiem.
(...)Skoczę na jednej nodze po wielkanocnego
syna z cukru. (...)Wyskoczę ze skóry po bułki
i "Echa Igrzysk". (...)Zajrzę do lodówki
miasta, w to piekło ratlerków i w opady.

Sześciokątne kryształki śniegu pooglądasz
sobie pod szkłem. Lądują na szybach
i lgną. Nie pojawiają się znikąd. Są procesy
i inna historia.
Ale to już inna.
Ale widzisz wyjście i
zapadasz w ruch.
Nie poprzestaje na sobie ta chętka
wrzucić coś, wskoczyć w coś i wejść znów w zewnątrz.
W kostnicach parków zrzucone z poroża
drzew sterty śmierci, każda z pestką jeża.
To układ scalony mrozem, to zmywalna
powierzchnia ziemi porasta puchem, staje.

I Ciebie osadzi w miejscu lepka szadź,
nagła patyna wyda Ci carte blanche.
To są te poetyckie środki pod łupinką
prozy? Propozycje pozy są bajeczne!
Ogarnąć wszystko w kupkę wyobrażeń
i omieść wzrokiem wydeptany placyk.

Dodasz od siebie? Co? Ostatnie słowo
trzymane w rezerwie: tak? Bezcenną zgodę
(Bless what there is for being)? Ziemia składa
nieme warstwy jak teksty, między które włoży

i nas. Wróciłeś, powtarzasz. "Suche ziarno
firnu! Pisk firnu!" Słuchaj jak to brzmi!
Ta stara stara śpiewka nigdy nie rdzewieje.

[natalia]

zmieniłabym jeden fragment, na:

i lgną. Nie pojawiają się znikąd. Są procesy
i (ew. i jest) historia.
Ale to już inna.
Widzisz wyjście,
zapadasz w ruch.

całość wciągająca, czemu się wciąż bardzo dziwię, bo mi nic nie zapowiadało takich treści, ani tytuł, ani wygląd zewnętrzny, ani początek. A jednak :) Na ogół nie lubię wyróżniania w tekście czegoś kursywą, ale tu powiedzmy nawet tak nie razi. Parę bardzo ładnych momentów, kilka zastanawiających. Cieszę się, że przeczytałam.

[Dotyk]

Cóż można powiedzieć ponad to, że czytam Cię z wielkim zainteresowaniem zawsze. jesteś niewątpliwie ozdobą tego portalu, jakkolwiek byś sobie o tym pomyślał :)))

mirka