Obietnice

[Zoso]

Zgubiliśmy klucz, Jaskółko, zgubiliśmy, 

klucząc po zaułkach zmęczonego miasta. 

W obszarpanych swetrach codzienności,

jak ptaki bez gniazd szukając azylu. 

 

A przecież mieliśmy iść nad Wisłę.

Rozcierać w palcach spojrzenia

jak suszone zioła. Tymczasem

zawieszeni w pustce

trzymamy się dźwięków łańcuchami myśli.

 

Bardzo boimy się ciszy i chodzenia spać. 

A chcieliśmy tylko spoglądać ze wzgórz 

na białe krzyże i stare wybrzeża.
Zastanawiać, po cichu chichocząc, 

kiedy wszystko trafi ostateczny szlag. 

 

Mieliśmy szukać różdżek i udawać magów,

których goni święta inkwizycja. 
Uciekać przed światem jedwabnym gościńcem.
Nie dać się spalić na stosie jak Hus. 

 

Słucham? Tak wiem, wiem już przestań.
Dobrze, potworze, powtórzę na głos. 

Napiszę też sto razy granatowym piórem: 

Nie zaczyna się zdania od „A”. 

A teraz już sza. 

[dach]

@Zoso nawet czytając Twoje wiersze nie staram się za mocno się wnikać w filozoficzną relację, która niewątpliwe ma swoje miejsce. Urzeka mnie sam klimat, który robisz za pomocą poezji. Klimat miejsca i chwili. Taki liryczny spacer po obrazach. Pozdr. 

[Zoso]

@dach bardzo dziękuję za ten komentarz, bo taki właśnie jest jeden z celów. 

[dach]

@Zoso czasem, nie to, co mówisz, a jak mówisz. To też. Pozdr.

[Gość]

@Zoso Lubię takie klimaty miłości dogasającej "z konieczności". Czuć smutek, chłód i poczucie beznadzei. No i sformułowanie "ostateczny szlag" bardzo mi się podoba ;D

[Zoso]

@error_erros Dzięki. Wiesz, szkoda, że są miłości, które dogasają latami i nie sposób ich do końca stłamsić, a może tak naprawdę się nie chce? 

serdecznie pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - jestem na tak - 

                                             Pozdr.

[Leszczym]

@Zoso cudny wiersz, ładnym słowem napisany:))

[Zoso]

@Leszczym dziękuję za pochlebne słowo, Leszczymie.