Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nie zmieściłem się

 

Tamten wiersz nie objął ramionami

mego postrzegania światopoglądu

rytm nie przekonał, rym uciekł

przecinki odeszły w zapomnienie

słowa mi umknęły znaczeniem

hej, nawet tysiąc wierszy nie będzie mną

 

Nie, nie wskoczyłem do piosenki

za ciężki, słoniowaty, nieumiejętny

zwrotki by trzeba było, by było

ja nie mam czasu poukładać wyrazów

ochotę mam w Ochotce (lokalu)

śpiewny refren winien być okrągły

zbyt kostropata ta dosłowność

 

Nie zmieściłem się w różne związki

krzyczała tutaj dajcie bezpieczeństwo

przed nimi bezbronny, choć ich świadomy

naprawdę nie byłem w stanie Jej obronić

upiorni zasadzają się na niewinnych

teczki im teczki zakładają, które pęcznieją

 

kończę zresztą z polityką. Na amen.

 

Jeśli idzie o wiarę...

Wierzę w Boga i życie pozagrobowe

I Avalon

 

Ja z tych co uważają

że pojęcie szczęścia pojęciem szerszym od miłości

teza jak teza, można dyskutować

 

Sen wobec mar codzienności spokojny

długi, nieprzerywany, popołudniowy, dostojny

cóż, nie oddaje dyskusji na ulicach

nikt już nie wie co i jak powiedzieć

W moim śnie beki, obłoczki, damy,

fajni ludzie, poezja, obrazy, dialogi

piękny ach piękny świat wielkich tęsknot

 

W ramach muzycznych czuję się średnio

gust muzyczny własny i lekko ciasny

ktoś powie kupuj kupuj płyty

drugi podszepnie płyt tutaj już nie ma

trzeci – ej koleś, byłeś na koncercie?

czwarty z piątym rozmontują ważne radio

szósty marzy jedynie o disco polo

 

W prozie doszedłem do opowiadania

dość dobrego moim skromnym zdaniem

Tak, tak, nie potrafię go sprzedać

pewien znawca z piątej alei

zadumał się nad jego ważnym sensem

warknął – ej ty, ma być długa ta książka

 

Nie mieszczę się ani w prawo

choć przeczytałem setki komentarzy

ani w lewo

 

Wszędzie widzę markety i bazary

kup to, kupuj tamto, tysiące reklam

masz bracie pozować, inaczej idź do domu

zapozujesz właściwie – kupią twe teksty

teksty pójdą w świat jak świeże bułeczki

ubranie, samochód, koniecznie uśmiech.

 

Biorąc pod uwagę powyższe

tutaj i tak się nie mieszczę

 

Prozaiczne prawdy rządzą światem (wiem to)

Jak jest źle – patriarchat (prawie zawsze)

Jak dobrze – matriarchat (nigdy nie jest dobrze)

 

Inspiracja: Mery Spolsky

 

 

 

Edytowane przez Leszczym (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a poza tym momenty były, ald trochę bym przepieliła tę łąkę kwietną, mimo że koncepcję konsekwentnie zachowuje (nie mieszczę się), pa bb

Opublikowano

@GrumpyElf dzięki, faktycznie w raperskim i zbuntowanym stylu. Tekst pewnie do wygładzenia i chyba służby z niego wytnę, bo przecież ich rola nie jest tak negatywnie jednoznaczna. Jednakże kolejne teczkowe akcje na bezbronnych i bywa, co warto dodać, niewinnych ludzi zaczynają mnie nie wiem chyba przerażać i jakiś mechanizm obronny zaczyna mi się włączać:// Nie wiem do czego zaczyna prowadzić całe zamieszanie, ale chyba faktycznie zaczyna się u nas robić niebezpiecznie://

Opublikowano

To znalazłeś się chyba we właściwym miejscu. 

Mam wrażenie, że niemieszczenie się jest domeną ludzi większej wrażliwości. Ludzi szeroko pojętej sztuki, które wychodzi z nich, w nich się nie mieszcząc w postaci w takich lub innych dzieł. 

 

Co do samego tekstu czyta się go bardzo dobrze. Sam niesie. Czuć pociąg autora do form dłuższych. Może prozy poetyckiej. 

 

Z poważaniem i pozdrawiemiem 

Opublikowano

@Czarek Płatak dzięki Czarek za ładny, podbudowujący komentarz. Chyba nigdy nie jest łatwo mieścić się i chyba w trudniejszych czasach i z wiekiem coraz bardziej się tę okoliczność dostrzega, a i może to nawet motywować do przeróżnych działań. Z tego tekstu zaczynam się cieszyć, choć musiałem go znacznie wyłagodzić;))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Mistrzu, w rosyjskich książkach niewielu szczęśliwych. -Twórcy zapewne chcą, by obraz był prawdziwy.   Jeśli ktoś zetknął się z optymistycznym dziełem, gdzie choćby jeden z bohaterów jest szczęśliwy i mu się udało, byłbym wdzięczny za podanie. bo chętnie przeczytam.  Gogola znam, tam, jak mawiał mój rusycysta, to "śmiech przez łzy". Mistrz i Małgorzata też jest mi znany, a to dzieło samo w sobie jest unikalne. Dzięki. 
    • @Achilles_Rasti Pozorna prostota powyższego utworu podkreśla gęstość jego niejawnego przekazu, który ma charakter quasiterapeutyczny. Zastosowanie dialogowej formy wprowadza dynamikę i sprawia, że czytelnik/odbiorca odgrywa podwójną rolę. Może być obserwatorem zmagań podmiotu lirycznego ze swoją egzystencjalna inercją, a zarazem zostaje zaproszony do konfrontacji z własnym poczuciem marazmu, poddany bezpośrednio sile oddziaływania komunikatu.   Końcówka wskazuje, że zawsze istnieje wyjście z zaklętego kręgu bezsilności. Poranna kawa staje się symbolem materii, uruchamiającej poczucie kontroli nad czasem i przestrzenią. Prawdziwym zwycięstwem nad "nie chce mi się/ bo życie mnie przeczołgało" jest prosty, aktywny gest, stanowiący świadectwo odzyskania woli i sprawstwa.   AH
    • "Ludzki las chłódu w centrum"   Przez ten ruchomy las ludzki, w jednostajnym, tępym szumie, idziesz środkiem, cicho mkniesz, co tak trudno jest zrozumieć. Mijasz te martwe fasady – wzrok ślizga się po wystaw szkle, w rytmie świateł lekko zwalniasz, by w tym wszystkim nie zgubić się.   W pełnej pustce taki obcy – jakby za srogą pokutę – niesie przez białe cię pasy twoje życie już nadpsute. Są nikim zarazem wszystkim, w porannym, szarym pośpiechu, między dumą a swym wstydem, wciąż im brakuje oddechu.   To las bez drzew, w którym coś drży,  już tylko pogłosem echa, Gniew nie daje im oparcia, życie do nich się nie uśmiecha.  Chciałbym im/nam podarować choćby iskrę jasności lecz oni drwią z tych moich słów – że dobroć, to znak słabości.   Szczelnie domknięci w klatkach własnego, gęstego milczenia, dziwni przechodnie – każdy powoli w cień się zamienia. Własną miarą ich mierzysz, choć pod skórą się opierasz, aż wreszcie w tym ich natłoku sam po cichu się zmieniasz.   Płyniemy razem wzdłuż witryn, taflą szkła złączonych cięciw,  odbiciem warstw codzienności  od siebie całkiem odcięci. Zanim nas zmierzch dopadnie, nim noc nas w końcu pochłonie, szukamy schronienia, azylu w bezpiecznym, zimnym betonie.   Ulica głęboko odetchnie, gdy opadną ostatnie kurze, sprzątacze wymiotą z chodników wszystkie te leśne iluzje. Zostanie tylko chłód płyt, co w pamięć głęboko zapadnie, i ślad po kimś, kto zniknął – tak prosto, po ludzku bezradnie.    Leszek Piotr Laskowski.     
    • napisał do nieba  list który szybko wrócił na kopercie zostało napisane  takiego adresu nie ma   więc sobie pomyślał co tu jest grane przecież adres  podałem mało tego dopisałem że tuż za gwiazdami   przecież to niemożliwe  żeby  całe życie kościół mnie oszukiwał  tak mu ufałem a jednak mnie zawiódł   teraz siedzi zawiedziony nadzieje stracił że ci bliscy odpiszą  - na ciebie czekamy jest dla ciebie miejsce   wiem  ktoś mu zarzuci więcej bracie wiary ale on już więcej nie  pozwoli  by  inni robili  z niego durnia    najwyżej umrę i będę  tam gdzie pochowają nie będę kombinować że gdzieś tam  w niebie może jest lepiej
    • @Simon Tracy Naprawdę wciągające! Jak zazwyczaj egzotyczne klimaty takich kultów mnie nie przejmują jakoś specjalnie, tak utworzona tutaj atmosfera działała wręcz hipnotyzująco. Lubię literaturę grozy - utwór wywołał ten specyficzny dreszczyk tzw. morbid curiosity, chorobliwej ciekawości ciągnącej mnie, jak po nitce do kłębka ku nieznanemu fatum :D Uchwycił mnie też obraz wszelkiego robactwa, szkodników i zarazy, która jednocześnie w swój podły sposób tworzyła jakąś koherentną część tego tajemniczego miejsca, dając znać już na wstępie intuicji czytelnika, że to czego doświadczy może być makabryczne, ale stanowi naturalną część mistycznej całości, wykraczającej poza podstawowe zmysły ludzkie.   Mam też pytanie. W jaki sposób decydujesz o podziale zdań na wersy w swoich utworach? Jest to proces bardziej intuicyjny, czy zwracasz uwagę na to, aby niektóre części były wyszczególnione intencjonalnie?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...