Tak zwana normalność

[Father Punguenty]

Czasem, tak z rozpędu, leżę na boku.

Rzeczywistości nie drażnię nachalnie.

Błękitne marzenia sprzyjają obłokom

I marzę, by wreszcie było normalnie.

 

Żeby tak, jak u pana Wyspiańskiego,

Pokryły się kwieciem sady wiśniowe.

Zapachem wabiły owady i ptactwo,

A nocą drzemały otulone spokojem.

 

Żeby tak, kiedy okoliczność skłania,

U boku mężczyzny zjawiała się żona.

Jak planeta wokół słońca, galaktyki

I wokół mnie zawsze trawa zielona.

 

Żeby na pierwszy szmer poranka, ze

Śmiechem kłębiły się dzieci rumiane.

Każde z oczami jak prawda świętymi.

By przyniosły motyle świeżo złapane.

 

I żeby jeszcze szczerych iskier snopy

Niosły ciepło ogniska i zapach igliwia.

Nuty spod strun parę tęsknot zebrały.

Pod ręką, z czapą jak śnieg, kufel piwa.

 

I żeby, kiedy horyzont jaśniej błyśnie,

Ruszyć przed siebie, gdzie Bogi poniosą.

Zostawić za sobą małych, tępych ludzi.

Przetrzeć twarz o poranku czystą rosą.

 

Marzeń dmuchawce na strony rozsiewa

Wiatr jak sterty żółtych, spadłych liści. 

Przepadnie część, inne spadną głęboko

A część - ciągle wierzę - kiedyś się ziści.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(wersja udźwiękowiona)

[[email protected]]

@Father Punguenty I żeby tak powiało talentem,
                                    spełniło się ze szczętem.

Pozdrawiam.

[Father Punguenty]

@[email protected] daj Boże....

[[email protected]]

@Father Punguenty Da... jak myślisz?