Z góry spadają wam podnieceni
-
Ostatnio w Warsztacie
-
szczur 0
Boję się światła.
Przebywając w mroku,
jestem w stanie wykreować
elokwentne ciało.
Moja paranoja sprawia,
że krzyk duszy jest niezręczny.
Mimo to zostawiam za sobą
fragmenty gnijącego truchła.
Jestem sparaliżowany.
Zbyt długo wpatrywałem się w otchłań
aż stała się moją największą miłością
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 62 odpowiedzi
- 1 080 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 910 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 720 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 416 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 621 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez szczur · Opublikowano
Boję się światła. Przebywając w mroku, jestem w stanie wykreować elokwentne ciało. Moja paranoja sprawia, że krzyk duszy jest niezręczny. Mimo to zostawiam za sobą fragmenty gnijącego truchła. Jestem sparaliżowany. Zbyt długo wpatrywałem się w otchłań aż stała się moją największą miłością -
Przez KOBIETA · Opublikowano
@FaLcorN @violetta Nie będę!Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
lubię być podglądana ale jak ja Kornela niby mam popsuć? Bardziej się nie da -
Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano
Wysokie wrzosy wichrem burz rozkołysane, Północ i światło księżyca i gwiazd jasnych blask, Ciemności i chwała radośnie zespalane, Wznosząca się ziemia i niebiosa zniżane, Ponure lochy przez ludzki duch opuszczane, Grzechot kajdan pękających i krat rwanych trzask. Wzdłuż górskich zboczy dzikie lasy użyczają Życiodajnym wiatrom przepotężną swą mowę, Rzeki swoje brzegi radośnie rozdzierają, Przez doliny gwałtownym nurtem przepływają, Wciąż szerzej i głębiej swe wody rozlewają, Zostawiając za sobą pustynie jałowe. Błyszcząc, opadając, wzbierając, umierając, W bezkresnym ciągu przemiany, od nocy po dzień; Jak piorun rycząc, jak muzyczny ton wzdychając, Cieniem nad cienie wlatując i nacierając, Jasnymi błyskami ciemności wyzywając, Nadchodząc szybko i tak samo odchodząc w cień. I Emily: High waving heather 'neath stormy blasts bending, Midnight and moonlight and bright shining stars, Darkness and glory rejoicingly blending, Earth rising to heaven and heaven descending, Man's spirit away from its drear dungeon sending, Bursting the fetters and breaking the bars. All down the mountain sides wild forests lending One mighty voice to the life-giving wind, Rivers their banks in their jubilee rending, Fast through the valleys a reckless course wending, Wider and deeper their waters extending, Leaving a desolate desert behind. Shining and lowering and swelling and dying, Changing forever from midnight to noon; Roaring like thunder, like soft music sighing, Shadows on shadows advancing and flying, Lighning-bright flashes the deep gloom defying, Coming as swiftly and fading as soon. -
Przez FaLcorN · Opublikowano
@violetta Rozebrałem się.. Nie podglądaj nas przez dziurkę od klucza bo Dominika będzie zła.. -
Przez Proszalny · Opublikowano
@Mitylene Ciekawe, że piszesz - wszystko ma swoje dobre i złe strony. Właśnie skończyłem wiersz o Albatrosie i tam pada podobne zdanie - dobro i zło zmieszane razem. Zadziwiająca koincydencja. A może piszę kolejny wiersz o tym samym? Tylko już otwarcie, nie tak zawoalowanie. Myślę, że Twój komentarz to trafna diagnoza. Studium mojego lęku. Oboje jesteśmy liryczni. "Tkliwi i dynamiczni". Dziękuję i pozdrawiam. Niech las nam sprzyja.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się