twoja wrażliwość

[Anastazja Sokołowska]

usiądź obok mnie
na ganku tutaj
stoi puste drewniane
krzesło nadszedł czas
abyś spuścił wzrok
w głąb siebie
i zobaczył dziecko
które jest tobą

porzuciłeś wrażliwość
jestem nią i wiem
że mnie potrzebujesz
czekam aż usiądziesz obok
wsłuchasz się w śpiew ptaków
przyjrzysz się połyskującym
wzgórzom w przezroczystej
tafli spokojnego jeziora

jak długo jeszcze
pozwolisz mi na siebie czekać

[[email protected]]

@Anastazja Sokołowska "Połyskujące wzgórza",
                                           dotknij nie wkurzaj!

 

Pozdrawiam Anastazjo. Wzgórza zawsze przyciągały.

[Gość]

@Anastazja Sokołowska  uśmiecham się, bo akurat na Ciebie wrażliwość nie musi czekać ;) Piękny, "mądry" wiersz :) Pozdrawiam :)

[Arsis]

@Anastazja Sokołowska migot refleksów oślepia i rani... szumią nadbrzeżne trawy, kołysząc do snu dookolną ciszę... 

[puszczyk]

Nad zastosowaniem zaimków bym się zastanowił.

Takie dookreślanie ujdzie w prozie, ale tu pełnią czasami rolę wypełniacza.

Odbierają też możliwość własnej interpretacji i dopowiadania przez czytelnika.

Np. pierwszy wers: Usiądź obok mnie.

Po co jest mnie, jeśli jest słowo obok?

To ja się nie domyślę, że obok mnie?

Ostatnie dwa wersy: 

jak długo jeszcze
pozwolisz mi na siebie czekać

Po co mi i siebie?

O ileż wieloznacznie zabrzmiało by po prostu: Pozwolisz czekać.

[Anastazja Sokołowska]

@[email protected] Wzgórza czarują swoimi kształtami, klimatem sielskim, kołyszącymi trawami... Dziękuję za pozostawienie śladu. Pozdrawiam serdecznie :)

 

@Vanilla Dziękuję pięknie, aczkolwiek wierzę, że o wrażliwość trzeba nieustannie walczyć. Podtrzymywać żar smaków i wrażeń z dzieciństwa, aby ich nie zatracić na tle płynących dni... Pozdrawiam ciepło!

 

@Arsis Ta cisza już w sen zapada, a obok niej zmrok do przejęcia warty się układa... Dziękuję za obecność :)

 

@Michał_78 Równie wielką umiejętnością wzbudzania właśnie tej dziecięcej wrażliwości - zaraz obok kobiety - włada natura. Czegóż chcieć więcej od życia? Pozdrawiam :)

 

@puszczyk  Dziękuję za tą propozycję uelastycznienia składni wiersza. Trudno mi się nie zgodzić, że wyeliminowanie zaimków daje większe pole do domysłu dla czytelnika. Z drugiej strony wydaje mi się, że te "dodatki" podtrzymują rytm utworu. Mogę się mylić :) Pozdrawiam!

 

[Arsis]

@Anastazja Sokołowska

 

 

[puszczyk]

@Anastazja Sokołowska Nie mylisz się, ale da się tak pokombinować, aby ich było jak najmniej, nie naruszając rytmu.

Czego życzę, bom ja wróg zaimkozy :)

Edytowane 2 Czerwca 2021 przez puszczyk (wyświetl historię edycji)