nieważkość + czas zacząć umierać w teraz

[Pan Ropuch]

dwie klaustrofobiczne puszki
jedna opada druga się unosi
do dna oceanu do jądra planety
ciśnienie promieniowanie energia

 

w dół 12 tysięcy metrów na sekundę do góry

 

waży się los jednego istnienia
wielu i naraz los tyle nie waży

 

 

 

 

czas zacząć umierać w teraz

 

 

 

dziesięć myśli na temat cyfr

znów zaczynają wiersz na przekór

poezji co raz na zawsze pozwala

od nich uciec

 

posłuchaj

 

trzydzieści siedem trumien z

trzydziestu siedmiu pokoi wyprowadza 

kondukt żałobny w każdym matka

ojciec siostry i bratki niosą na barkach pokój

 

umarł ten co przestał umierać

przeskakując z próżni do próżni

aż próżnie o tym w ogóle gadać

 

odtrącasz kwestionujesz naprawiasz

kawałeczkami odkrywasz siebie tyle

zachodu by i tak upaść

powtórnie i powtórnie

 

to naczynie w przededniu

kryzysu wieku średniego

ma rysy ma blizny ale

nader wszystko jest puste

 

obumiera powoli ucząc się tego co dzień

 

a Ty tam w środku

zrozum

 

czas zacząć umierać w teraz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 23 Maja 2021 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[GrumpyElf]

Włączyłeś turbodopalanie, zdecydowanie. Aż w pięty mi poszło, tyle skondensowałeś. I trafnie, do kości prawdziwie. Muszę tu jeszcze wrócić. 

[Pan Ropuch]

@GrumpyElf Cześć Nocna Marka! Dzięki że wpadasz, czytasz i zostawiasz coś od siebie. 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

@Dag Dag jesteś Wielka! Uwielbiam CIEBIE czytać w Twoich wierszach i cieszę się że masz wystarczająco Weny by ciągle nimi nas zaskakiwać. 

 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

[GrumpyElf]

@Pan Ropuch Ech, jak bardzo chciałabym tę swoją sowią naturę przegonić za siedem gór! Skowronkiem też lubię być, a to nie do pogodzenia. "Umarł ten co przestał umierać" paraliżuje mnie swoją prostotą i trafnością. Symbolika każdego roku życia przełożona na nowy zgon i nowy byt. Nie umiem przekonać się, że to naczynie jest puste, może jedynie takie się czuje? Pukanie do swoich najgłębszych czeluści i zaproszenie do teraźniejszości, świadomego sekundowania dnia, pozostałego czasu. Jakieś piękno i moc jest w tej metaforze, muszę przepisać do swojego notatnika ten tekst. Przemawia do mnie mocno, Panie Ropuszu. 

[Pan Ropuch]

@GrumpyElf @Dag

To puste naczynie połączone z umieraniem to pewne marzenie i dążenie. Tak móc je świadomie opróżniać i znów napełniać zamiast tylko przelewać. Jak każdy jestem zakotwiczony we własnej przeszłości ale uważam że prawdziwym szczęściem jest umiejętność odcinania się od niej, czyli zostawiania wszystkich filtrów sit i durszlaków na półeczce w domu. Jeszcze trochę jeszcze chwileczkę... 

 

Pan Ropusz