Spacer trzy

[Leszczym]

         Kamienista leśna droga prowadzi pełnią półokrągłych wiraży. Idziesz i myślisz ha! przechodniów za grosz, a auta śmigają tylko po asfaltach. Uważasz na spodnie okrycie w lekko niedrożnych podłużnych koleinach. Widzisz jak na dłoni efekt poszerzania drogi pod olbrzymie urządzenie tartaku na kołach. Hm, drwale zdecydowanie i trwale wyszli z mody.  Każdym krokiem mijasz ślady gigantycznych opon z olbrzymim bieżnikiem. Za pięć zakrętów, co już wiesz, bo liczysz napotykasz stadninę koni, ta kłania się do Ciebie od Twojej prawej. Są samochody i są zawsze chętni doznań ludzie. Niewinne w całej rozciągłości konie zgrabnie hasają po łące, a jedyną ich przewiną jest niewątpliwie ceniona od wieków bezgraniczna uroda. Tutaj ciągle o urodę się rozchodzi. Tamta klacz zrzuciła z siebie niedzielnego jeźdźca. Ten mimo upadku nie raczył wybić sobie z głowy ważnych planów na zmienianie świata na lepsze i na nareszcie dobre i co gorsza dalej trwa w postanowieniu całkiem pokaźnej odmiany poczynionej głównie dla siebie, a tylko troszeczkę dla tak zwanych potomnych. Wstał więc, otrzepał kurtkę i portki oraz czym prędzej poszedł do domu. Swojego domu własnej i prywatnej namiastki wolności. Idziesz dalej. Rozległa kałuża wody moczy Ci buty i kawałki nogawki, bo nie było jak ją ominąć, czyli trzeba było jak najmniej wdepnąć. Woda rozmiękcza ziemię w błoto, które od zarania dziejów lepi się nam do butów, bo tak już ma nawodniony piach. Tak już mamy, że przechadzamy się w butach. To takie oczywiste. Docierasz do ogromnych połaci pola, którym hula wiatr, wprowadzając w naturalny trans trawę i polne piękne kwiaty. Hulasz tutaj i Ty nie pilnując wcale a wcale krawędzi polnej ścieżki. Myślisz sobie - papieros i napitek, a także muza z telefonu, bo latami nawykłeś do ciężkich wyrzeczeń stoickich i stolicznych obyczajów. Docierasz do wierzby i widzisz jak ta starzeje się każdego roku w coraz grubszy i coraz bardziej pokręcony pień.  

      Jak zdążyłem wspomnieć masz ze sobą telefon komórkowy, który dumnie i po japońsku wypycha Twoją prawą kieszeń. Tylko czekasz aż ktoś do Ciebie zadzwoni, wyśle smsa albo jakiego mmsa, zawracając Cię do tak zwanego świata żywych. Równocześnie dziwisz się i cieszysz, że nic z powyższych się nie wydarza i powoli do Ciebie dociera myśl, że wielkiemu miejskiemu światu w tej chwili nie jesteś kompletnie do niczego potrzebny. To takie beztroskie i lekkie czuć się niepotrzebnym. 

           Kontemplujesz piękno skraju pola i lasu, po czym zanurzasz się w stricte leśną ogromną przestrzeń. Tylko tutaj nieobecni są kanwą Twoich przemyśleń. W myślach opisujesz Ich zachowania, tłumacząc to wszystko na swoje. W spokoju i z dystansem. Nawet w głębokiej puszczy nie jesteś wolny od własnego punktu widzenia. Już wiesz co im masz powiedzieć kiedy w końcu będzie Ci dane z nimi się spotkać, nareszcie w przyjaznej atmosferze szacunku. Właśnie tutaj nareszcie możesz docenić brak maski w paski, która w ogóle nie jest potrzebna.

        Ptaki i świerszcze wiosennie śpiewają, budząc Twój nieprzywykły umysł do głębszej refleksji. Wtem, na raz, prawdziwa żmija wije się pod twardym kamieniem. Prawdziwa żmija różni się od fałszywej żmiji bogactwem dobrych intencji. Warto jej bronić i warto ją chronić. Odtąd idziesz lasem wolniej, uważniej i ostrożniej. Pomiędzy konarami drzew przedziera się słońce, które zupełnie bezinteresownie oświetla Twój szlak. Idziesz zresztą tędy nie pierwszy raz, a któryś z kolei i tylko nie jesteś w stanie pojąć rzeczywiście który raz to robisz. Cieszysz się jak dziecko zielenią, przyrodą i powiewem spokoju choć zdarza Ci się zatęsknić za Twoim miastem, które tutaj, we wspomnieniach nabiera innego wymiaru. 

           Następnie bezbłędnie trafiasz na wyboistą ścieżkę, którą odważnie choć znów pokrętnie zaprowadzi Cię do domu.

         Wówczas usiądziesz z nosem w zeszycie aby mniej więcej narysować kilka obrazów z niestety niecodziennej wycieczki po okolicy. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, że tylko pisząc gdzieś idziesz i tylko sam przed sobą zupełnie nie wiesz dokąd;))

Edytowane 18 Maja 2021 przez Leszczym (wyświetl historię edycji)