(Nie)ostatni raz, część 6

[Michail]

- Rozbieraj się! - powtórzył nagląco, gdy spojrzała zaskoczona. - No już.

- Ale co ty?... - pobladła jeszcze bardziej. Nigdy go takim nie widziała. - Teraz?...

- Niech ci się przestanie wydawać, że żartuję! - przyciągnął ją do siebie i pocałował mocno. Bez cienia czułości. - No już!!

Drżącymi dłońmi sięgnęła do sznurowań sukni pod szyją. Uciekając wzrokiem. 

- Nie, nie moja mała. Patrz mi w oczy - rzucił niemal pogardliwie. - Chcę widzieć twój wstyd. Twoje zmieszanie. Bo wiesz, co zrobiłaś! Wypychanie tego ze świadomości nic ci pomoże. W każdym razie nie teraz! - gwałtownym ruchem zsunął materiał z jej ramion.       

Drgnęła mocno, odruchowo próbując zasłonić biust. Zauważył to.

- Nie, moja droga! - wyrzucił z siebie z jeszcze większą złością. - Nic z tego. Kontynuuj. - Uśmiechnął się zimno, gdy ze łzami w oczach odsłoniła biodra.

- Jest taka piękna - pomyślał po raz kolejny tego dnia. - A tyle w niej negatywnych emocji. Zimna i zła. Szkoda... 

- Bądź nadal grzeczna i obróć się - polecił nieco tylko cieplejszym tonem. - Mam na ciebie ochotę, jak widzisz. Jesteś mi to winna, dobrze to wiesz, mała. Nie tylko ten raz. 

Przyciągnął ją mocno do siebie. 

- Jesteś - mi - to - winna! - powtórzył, biorąc ją i nie zważając na łzy. To i wiele więcej. 

Nie protestowała, zrozumiawszy nagle wszystko. 

- Jestem ci winna... wszystko - szepnęła ledwie dosłyszalnie. - Wszystko. 

 

Voorhout, 2 sierpnia 2020.          

Edytowane 17 Maja 2021 przez Michail (wyświetl historię edycji)

[Gość]

@Michail  obrazowo ;) Pozdrawiam :)

[Michail]

Vanillo, dzięki Ci wielce za obecność przy tekście. ;))*

 

Pozdrowienia.