Historia edycji

To jest cudowne, że rosa nadaje dźwięk bieli. Niezwykłe. Wiersz delikatny jak pajęcza sieć.

O dwóch osobowościach, jedna dla spraw codziennych, druga wychodna. Te wychodne sprawy wymagają czegoś więcej na zewnątrz, chociaż są tacy, dla których kosmetyka jest kosmetycznym dodatkiem do całości, ale, może dla własnego samopoczucia dziewczyny tak robią. Może dlatego, że dość tych spraw i drobiazgów domowych chce się czegoś więcej od życia i świata. Sporo o tym w necie, też że coraz trudniej, bo znana nam checklista wielu uszkodziła niemało szarych komórek. Na szczęście nas to nie dotyczy, jak sądzę i to bardzo dobrze:). Nie zapytałem, jak mama z książka o statynach, czy nie oburzyła się na to, co się wydarzyło podczas wesela?  Swoja drogą, mówią, że znany i wybitny pianista, Artur Rubinstein, podczas własnego wesela gdzieś się zapodział z pokojówką, więc to taka muzyczna inspiracja. Czytałem jego pamiętniki i o tym nie wspomina, ale może zapomniał:). Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla wiersza. 

@Proszalny Tak jest, ale już nie mój tylko do częstowania się, więc fajnie jak sobie czytasz w inny sposób. Pozdrawiam

@Magdalena To Twój wiersz. Zresztą bardzo fajny.

Jednoliniowy świat? Ty? …na pajęczej sieci myśli, rozpięty.   Wichry ciągną cię za cienkie nici znaczeń. Rozerwiesz? Czy nauczysz się trwać? Biel wydaje się pusta. Jednak to rosa… czysta rosa, nadaje jej wdzięku.    Rozumiesz?