Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Może już późno, a może znów przyjdziesz
we śnie mnie odwiedzisz i wirtualnie.
Znowu czymś zechcesz dowalić rozmyślnie.
Wiadomo - po czasie znowu to znajdę.

 

Ukryć nie umiem już ani zazdrości,
ani na ciebie nie umiem się złościć.

Chciałbyś nareszcie być światem jedynym?

Spokój nieść duszy, gdy wszelkiej brak siły?

 

Przyjdź tu, zapraszam i popatrz, poczytaj.
Jedyne, co pewne, że znajdziesz tutaj,
to łez strumienie i wiarę w nadzieję,
w miłość i w ból, w przyszłość naszą i w ciebie.

 

09.05.2021 r.

Edytowane przez siachna (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Jest tu miłość, jest tęsknota, wyczekiwanie, łzy... Taka miłość gdy człowiek kocha mimo wszystko jest naprawdę piękna, ale i często trudna, bolesna. Tym bardziej że jak widzę, ten człowiek Cię rani, tak sobie myślę, że pewnie jest młody i może jeszcze nie dojrzał do tego by tę miłość docenić. Bywa że po prostu trzeba czasu... A sny, na nie raczej nie mamy wplywu.

Kiedyś napiszesz wiersze pulsujące szczęściem, wierzę w to :)

Opublikowano

@Annuszka ciekawa analiza, jedno się nie zgadza, nie jest młody, ale chyba faktycznie... Z tą dojrzałością... Albo raczej z niedojrzałością. Ale to chyba mamy oboje. Nigdy nie mierzyłam się z tak wielkim uczuciem. Mam nadzieję, chcę pulsować szczęściem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@siachna Twój wiersz jest mi bardzo bliski, bo i konstrukcję ma "moją ulubieną", i tematycznie są to moje rejony. Bardzo dobrze oddałaś klimat mimowolnej więzi - mimo że jawnie toksycznej, to jednak takiej, bez której człowiek czuje się tylko połową siebie. Treść jest super, a z porad technicznych: mniej zaimków osobowych. Z wielu można tu zrezygnować bez większej straty dla wiersza, a może nawet z korzyścią.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @lena2_ dziękuję :)
    • @Migrena   Bardzo dziękuję!    To zdanie znam, ale nigdy nie widziałam go rozpisanego tak - jakby każde słowo potrzebowało własnego oddechu. To więcej niż komentarz. :)  Serdecznie pozdrawiam.  @Annna2   Bardzo dziękuję!  Miejmy nadzieję na ciepły maj - oby nie był tak rozkapryszony jak kwiecień. :)  Serdecznie pozdrawiam. :)  @viola arvensis   Dziękuję serdecznie!    Bardzo się cieszę - to chyba największy komplement dla krótkiego wiersza - że każdy może go przeczytać trochę inaczej i każdy znajdzie w nim coś swojego.    Serdecznie pozdrawiam! :)) 
    • @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Zawierucha7 - piękny cytat z McCoya i nawiązanie do Brechta. Erudycyjny, intertekstualny liryk. @Zawierucha7 mamy jeszcze Wajdę i Pollack'a!
    • @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz - przeczytałam go dwa razy i za każdym razem znajdowałam w nim coś nowego. To niezwykłe uczucie, gdy ktoś wchodzi w wiersz głębiej, niż sam autor śmiał zajść. :) Ta obserwacja o "poetyckim mikroklimacie", który znika razem z deszczem, jest dla mnie zaskakująco trafna - i zupełnie nowa. Podobnie jak paradoks słońca, które zamiast pomagać, przerywa. Niesamowita interpretacja. :) Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Bardzo dziękuję!    Twój malarz czasu jest hojniejszy niż mój kwiecień - daje słońce i uśmiech zamiast spłukiwać szkic. :) "Zaczął malować jutro" - świetne!  Dziękuję za tak uroczy wiersz. :) Serdecznie pozdrawiam.  @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    "Smutkiem układać witraże" - to zdanie jest piękniejsze niż niejeden wiersz. Dziękuję, że zostawiłaś tu coś swojego , coś tak ślicznego. Serdecznie pozdrawiam. :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...