Od brzasku do świtu

[Father Punguenty]

Kiedy srebrzysty ptak krzyknie

I wszystkie zapłoną drzewa,

Blask ciemność potężny rozbudzi,

Purpurowa orchidea zaśpiewa.

 

Jak chmury z wulkanu popielne

I płomień w pąs lawy przechodzi,

Tak w błękit wybranka skąpana,

Spod ziemi okrutnej się zrodzi.

Jak w leśnym nokturnie cykada,

Raz na lat trzy i czterdzieści,

Rodząc się, śpiewem się karmi,

Rodząc się, śpiewem się pieści.

 

Kryjąc swą nagość pod suknią,

Lśnieniem dostojnie przybrana,

Jak pająk bezwolnie podąża,

Wzdłuż nici z Aldebarana.

Posłanka zgasłego księżyca,

Nieznanych bogów bogina,

Gdzie stąpnie to liści nie trąca,

Gdzie stanie to traw nie ugina.

Gdy zakwitnie pąk na gałęzi

Igliwia szmer czując, wilgoci,

Ukradnie żółć drzewnym kolorom

I pierwszym promieniem wyzłoci.

Ptak wyrwie się pierwszy z uwięzi,

Gdzie śpiewem wysokim zaklinał

I ślepe węże odganiał, gdy

Skrzydła nad ziemią rozpinał.

Lecz strząsnął kropel tysiące,

Kochanek tysiące przebudził,

Zaklęte w rosie drzemały,

Czekając pieszczot od ludzi,

Z łonami rozwarte płodnymi,

Pokarmu rośliny spragnione,

Na rozkosz wyśnioną czekały

W miłości niedoścignione.

 Lecz stopy niebieskiej wybranki

Okrutne karły zbudziły,

Co myśli lubieżne spijały,

Jaszczurczym pragnieniem kaziły.

Zwarły się gnomy ponure,

Biel śnieżną popiół bezcześci.

Przyjęły ich drżąc w obfitości,

Jęcząc z rozkosznej boleści.

Gdy mlecznej fontanny żywicy

Potworów w łona wytrysły,

Syciły tym swoje pragnienia,

Syciły tym samym ich zmysły.

Gdy podmuch krople roztrącił,

W mgłę się poświaty rozprysły.

Ich pocałunki śmiertelne

Zgasiły kochanek umysły.

Majaczą brązem kontury ,

W zieleń na wskroś wypełnioną.

Tłoczoną tętnią ofiarną,

Krwią z ofiar kochanków złożoną.

Pęki puszczają już kwiaty,

Woń sączy się nieskazitelna,

Drzewa hymn głosząc śpiewają

I paproć kwitnie tajemna.

 

Wybranka, dziewczyna gwiaździsta

Zrzuciwszy szaty zamarła,

Gdzie żywa błękit zgubiła,

Tam martwa szkarłat znalazła.

Z pierwszym brzaskiem poranka,

Który żywi się mrokiem i pieści,

Odeszła dnia budzicielka

By wrócić za lat trzy i czterdzieści,

 

Kiedy srebrzysty ptak znów zakrzyknie

I wszystkie zapłoną drzewa,

Blask ciemność potężny znów zbudzi

I orchidea w purpurze zaśpiewa.

 

  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(wersja udźwiękowiona)

[Sylwester_Lasota]

Podobają mi się homeryckie porównania zastosowane w utworze i ogólnie jego balladowy charakter. Niektóre fragmenty wydają mi się znajome, ale nie mogę sobie przypomnieć źródła. Suma summarum, całość na duży plus.

Pozdrawiam

[Father Punguenty]

@Sylwester_Lasota

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...tak się właśnie pisze przeboje, tzn. aby każdemu fragmenty wydały się znajome, ale jednocześnie nikt nie może zarzucić plagiatu....

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ps. to oczywiście żart. ...

 

Pzdr.