Prostota

[mecoolska]

o matko serc czystych, wbrew sobie samej trudna
co łzy na policzkach mych kładziesz wyciśnięte z żalu
przyjaciółko natury powierzchownie nudna
schronienie sercu miłe wbrew ułudom koszmarów

 

recepto na szczęście, dusz ukojenie
piękno swe kryjesz, nie chlubisz się przed światem
dlaczegoś niepowszechna, choć pragnąłby każdy
okryć się szczęścia twego majestatem

 

uczyń mnie głupcem w dzisiejszej niewoli 
w oczach, które poznać nie miały okazji,
jak piękna i skromna jesteś w swej prostocie,
jak cenne jest to, czego już nikt nie chwali.
 

[[email protected]]

@mecoolska Jest mi bardzo miło dać Ci pierwsze serce, bo wiersz na to zasługuje, nie tylko ze względu na temat, ale także słowo.

Pozdrawiam pięknie. Witam u nas.

[Sylwester_Lasota]

Bardzo ciekawy wiersz. Zarówno ze względu sposobu ujęcia tematu, jak i formy, w którą został zamknięty. Pozwolę sobie skupić się na tym drugim. Wiersz jest rymowany (rymy od bardzo dokładnych, do prawie zanikających zupełnie), a przy tym mocno nieregularny(!). Różna długość wersów sugeruje, że nie został tutaj przyjęty żaden canon. Trudno się też doszukiwać jakiekolwiek średniówki. W tak dużej rozbieżności możliwości jej wystąpienia, ciężko byłoby nawet nazwać ją pływającą. Pomimo wszystkich tych, zdawałoby się, niekonsekwencji, tekst bardzo dobrze się czyta(!) i osobiście nic bym przy nim nie zmieniał. Czy to jest mistrzostwo, czy przypadek? Zobaczymy :)

Pozdrawiam serdecznie :)

 

 

 

Edytowane 4 Maja 2021 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Antosiek Szyszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[ais]

Bardzo klimatyczny i ujmujący wiersz. Lepiej by wyglądały wielkie litery, przynajmniej na począku każdej strofy.

Pozdrawiam.

[Jo Shakti]

Tak, tylko powierzchownie nudna... bardzo ciekawy wiersz... pozdrawiam