Rejs

[kowal]

Rejs

 

W grze słów

to sztuka znaczy swe karty,

nie mogąc inaczej przecież wpłynąć na nas.

Tylu utonie - w jej obronie upartych,

złych pieśni syrenich nie słysząc w jej falach.

 

W sens słów

wlewamy tylko część prawdy.

Rozcieńczamy strach, mądrość, zachwyty.

Czy przez to umiemy się stwarzać tu sami?

A może jesteśmy nad powierzchnią przyczyn.

 

Jest znów

niewiadomą to, co było jak pewnik.

Artysta to podmiot czy przedmiot codzienny?

Aktywny czy bierny jak część maszynerii,

co tworzy nasz obraz w ramach swej pełni.

 

W grze słów

jest sztuką znaczyć te karty,

by siebie oszukać i się zachwycać.

By nie musieć użyć ratunkowej tratwy

i nie wpłynąć zbyt łatwo na prozę życia.

 

[GrumpyElf]

Odnoszę wrażenie, że ostatnia strofa była ciężka do ukończenia, odstaje od pozostałych, może coś należałoby usprawnić w rytmice. Podoba mi się porównanie życia do rejsu i ładne odniesienia, czytało mi się z przyjemnością. 

[kowal]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za opinię.

Tak, rzeczywiście końcówka była trudna :) Posiedzę nad tym jeszcze, może coś wpadnie do głowy.

[[email protected]]

@kowal Dziwi mnie że pierwsze wersy nie tworzą spójnej całości, reszta jest super.

Pozdrawiam i witam u nas.

[kowal]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

hhm też mnie to teraz dziwi :) Chyba miałem na to inny pomysł na początku i gdzieś zapomniałem po drodze o nim.

 

Dzięki!