W cieniu oliwnego gaju

[corival]

Rozwichrzona czupryna

dźwiga skarb cenny, 

niewielkie owoce, 

dość pożywne nawet. 

 

Niekształtna szyja 

unosi w stronę słońca, 

wątpliwy urok 

kolczastej roślinki. 

 

Trwa od lat tysięcy, 

dzikie, krzywe drzewko, 

dostarcza człowiekowi 

wartościowy pokarm. 

 

Mijają wieki i jakaż odmiana, 

szacunek rośnie, 

rozległe ogrody 

wartość odmierzają. 

 

Uroda wciąż mizerna,  

choć roślejsze ciała.

Wciąż roztrzepane,

nieporządne jakieś.

 

Płodne nad podziw. 

Rozliczne owoce, 

większe niż przedtem,

w zasoby bogatsze. 

 

Płynne złoto znane, 

wielu fascynuje, 

pcha ku doświadczaniu, 

degustacji również. 

 

Nie znosi światła,  

nie lubi powietrza, 

ciemności uwielbia 

oraz chłodny powiew. 

 

Złoto najwyższej próby 

z aromatem szałwii. 

Rozlewa na języku 

specyficzną nutę. 

 

Wypełnia żołądek,  

w chorobach pomaga.

Bezcenna roślina, 

wiele zastosowań: 

oliwa z oliwek.

Edytowane 29 Kwietnia 2021 przez corival (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Super opis o czymś zwyczajnym/niezwyczajnym :) 

[GrumpyElf]

@corival Zbiór oliwek w towarzystwie miejscowych z piknikiem pośród gaju. Oto jedno z moich magicznych wspomnień. 

Zdecydowanie płynne złoto, choć wolę odmiany o odcieniu trawiastym. Super. 

[corival]

@iwonaroma Dziękuję za odwiedziny. Miło mi, że znalazłaś w wierszu coś, co Cię zaintrygowało. Pozdrawiam :)

@Kokos-owa To niezwykle malownicze drzewka i nie dziwię się, że Ci się podobają. Co do smaku, tą właśnie nutkę uwielbiam :) Dziękuję za czytanie i refleksję. Pozdrawiam :)

@GrumpyElf Czyli także miałaś okazję odwiedzić gaj oliwny... co do odcieni, u mnie króluje płynne złoto właśnie :) Do innych nie mogę się jakoś przekonać. Bardzo dziękuję za czytanie i komentarz. Pozdrawiam :)

[Stracony]

Dziękuję za ucztę oliwną z rana.Jak zawsze w jakiś naturalnie przyswajalny sposób przekazujesz i wiedzę i przesłanie. Nie wszystko złoto co się świeci; wartości lubują się w skromności; piękno jest często skrywane.

 

[corival]

@Stracony No właśnie. Odkryłeś coś, co miałam nadzieję przy okazji pokazać, więc może nie jest tak źle :) Dziękuję, że zerknąłeś. Pozdrawiam :)

[nathalie]

Bóg, w celu ukształtowania człowieka, istoty widzialnej i niewidzialnej na swój obraz
i podobieństwo, jak król, władca ziemi i wszystkiego, co się na niej znajduje, założył najpierw królestwo, aby prowadzić tam szczęśliwe, błogosławione życie. Jest tutaj mowa o boskim raju, który ręką Boga został zmieniony w Eden. Raj ten był umiejscowiony na wschodzie, najwyżej położonej okolicy świata; charakteryzował się najczystszym powietrzem. Skąpany w świetle, pełen cudownych woni i ozdobiony wiecznie kwitnącymi roślinami, przewyższał pięknością ludzkie wyobrażenia. Według koncepcji judeochrześcijańskiej te dobra, których posiadanie w rajskim ogrodzie było nietrwałe, człowiek może jeszcze odzyskać poprzez zażyłość z Bogiem i tym samym pokonanie śmierci.

Podobieństw do biblijnego ogrodu poszukiwano również na terenie Iranu, gdzie krążą legendy o ogrodzie na wysokiej górze, należącym do Dżimy, władcy złotego wieku. Znajduje się tam głównie drzewo życia, a także rosną czarodziejskie drzewa. Zasadniczym rysem jednak, które odróżnia ogród Eden od ogrodów Mezopotamii i Persji jest wątek „drzewa poznania dobra i zła”. Posłuszeństwo Bożemu rozkazowi było bowiem warunkiem nieśmiertelności, skutkiem nieposłuszeństwa natomiast była śmierć.

W książce prof. Krystyny Złotkowskiej „Na początku był ogród… Wirydarze w polskiej poezji barokowej na tle kultury dawnej Europy” czytamy: „Francis Bacon w eseju Of Gardens napisał, że Wszechmocny Bóg pierwszy założył ogród. To doskonałe dzieło Boga stworzone dla człowieka lub w człowieku, gdy założymy, że Eden istniał w ludziach, był stanem pierwotnego szczęścia przez nich doświadczanym, gwarancją ładu, harmonii, bezpieczeństwa. To, że przez swoje nieposłuszeństwo człowiek musiał opuścić jedyny w swoim rodzaju locus, spowodował dotkliwe skutki. Pozbawienie ludzi rajskiego status quo było doświadczeniem bolesnym, a dalsza egzystencja ludzi – ich życie poza Edenem – okazała się pasmem udręk i cierpienia”.

W przypadku zainteresowania publikacją zamieszczam link poniżej:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[corival]

@nathalie A za przeproszeniem, pod który temat ten miniwyklad, bo przecież nie pod ten zaproponowany w wierszu? Odnoszę nieodparte wrażenie, że to reklama publikacji. Jeśli tak nie jest, proszę oświecić mnie, w jaki sposób komentarz miałby korespondować z tym, co powyżej.