Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

czy będąc sobą

jesteśmy pewni

że to my nie

ktoś inny

 

że nas wzrok

widzi szczerze

ucho  słyszy

tylko prawdę

 

a może ktoś lub

coś nami się bawi

ubierając  w strój

błazna lub klauna

 

każe być takim

który akurat na

ten czas jest

potrzebny

 

czy będąc sobą

na pewno nie

błądzimy zresztą

cholera wie...

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar Chcąc nie chcąc, zawsze wchodzimy w jakąś rolę, w zależności od tego, do kogo akurat adresujemy swoją obecność. Pytanie tylko, czy potrafimy mimo tej odgrywania tej roli zachować jakiś pierwiastek siebie. Mam nadzieję, że tak, bo jeśli nie - logika wskazywałaby na to, że poza tymi rolami nie istniejemy ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... sorry, powielam, bo pasuje mi Twoja wypowiedź. Również mam nadzieję...

Waldku, ładne wejście w treść i nawet... że to my nie"... to 'nie', tym razem pasuje w tym miejscu.

Często zostawiasz takie maleństwa w wersie, co mogłoby znaleźć się niżej, lub wyżej... 

... wg mnie, słuch, to słuch, to uszy słyszą.. chyba to słowo lepsze, za... słuch..

Ktoś na pewno ma przednią zabawę.. z nami, ze światem... i masz rację, to bezduszni klauni.

Pozdrawiam serdecznie.

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj -  poprawiłem ten fatalny słuch na ucho - dziękuje

za pouczający nie bolący komentarz.

                                                                Pozdr. usmiechem. 

Witam -  tak się zabawiłem - ale widzę że nie darmo - 

Dzięki że zajrzałeś - 

                                    Pozdr.

Opublikowano

Ciekawe rozważania i rzeczywiście mamy spory wpływ na to kim w danej chwili jesteśmy, niektórzy z nas mają większy instynkt do świadomej autokreacji, potrafią zabrnąć w tym za daleko i też zapominają kim tak naprawdę byli. Myślę, że gubienie się w tym jest dla każdego na jakimś etapie nieuniknione... 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam i  dziekuje - 

                              Pozdr.pogodnie.

 

                             

Witam -  miło cię widzieć  - dziękuje za czytanie i szczery komentarz.

                                                                                       Pozdr. słonecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
    • W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...