Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tam była wolność od pędu w ruinę
pod nazbyt cienką upchnięta skorupę
wstręt do gonienia bycia gonionym
tlił się nim przygasł pod moim butem

 

tam obojętność niosła wytchnienie
od nawoływań do szumnych bitew
by żaden trójkąt nie uszedł w koło
a ja to jednym krokiem zabiłem

 

coście zrobili mi z głową kanalie
że nie pochylam się nad ślimakiem
nie kopię grobu wycieram o trawę
brudną podeszwę i idę dalej

Opublikowano

Z tym ślimakiem to trochę nieładnie :)) Tak, oczywiście głębsze przesłanie, podoba mi się wiersz.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zajmowałem się tym zawodowo:). Tak, można i ja to robię u siebie, a ślimaki wyrzucam do lasu obok, a le jak masz 500 hektarów kukurydzy, to się nie sprawdza, wierz mi. Ślimak w naszej percepcji to sympatyczny zwierzak, ale w wilgotnym lecie to szkodnik nr 1 w rolnictwie. Pozdrawiam

Opublikowano

@Marcin Niby nieładnie, ale z drugiej strony... no weź te ślimaki wszystkie omijaj i uważaj przy każdym kroku, by żadnego nie rozdeptać, paranoja :P Cieszę się, że widzisz przesłanie, dzięki!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie zależy, jak na to patrzeć. Istnieje dobra znieczulica i dobra obojętność - niewtrącanie się w życie innych, zostawienie ich w spokoju i niebombardowanie własnym światopoglądem. Tego społeczeństwu brakuje.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No mam nadzieję ;D

Skoro już wolisz przypisać ślimakom akurat taką symbolikę, to przypominam, że są miejsca na świecie, w których to my jesteśmy ślimakami ;>

Opublikowano

"coście zrobili mi z głową kanalie
że nie pochylam się nad ślimakiem" 

Cieszy mnie cierpienie,bo to znak ,że nie umarłeś na losy innych.Świat nas czasem czyni dosyć podłych,bo to jedyna nasza obrona przed chcącymi nam zgnieść skorupę. Nawet nie poczują jak nas krzywdzą. Powiedzą tylko - szkodnik.

Dziękuję za ten wiersz.

Opublikowano

@Wędrowiec.1984 Bo natura, sama w sobie, ogólnie jest bezwzględna. To my uparcie nadajemy jej względność. Interpretujemy jej działania, chcemy je dzielić na dobro i zło, a potem te podziały zwracają się przeciw nam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja też mam wrażenie, że dochodzi tu do osobliwego paradoksu, że poczucie cierpienia stanowić może światełko nadziei w tym tunelu. Zależało mi, żeby w wierszu pokazać bezradność człowieka wobec tego, jak został mimowolnie "zaprogramowany", by nawet nie był świadomy tego, co odruchowo i bezwiednie niszczy.

Również bardzo dziękuję ;)

Opublikowano

@Gosława No cóż, musi być równowaga w przyrodzie. Muszą istnieć ludzie przewrażliwieni na punkcie losu zwierząt, by nadrobiły za tych, którzy tej empatii w sobie nie mają. Uzupełniasz braki w tej równowadze, które ja wywołuję ;>

Opublikowano

@Gosława Każdy zgniata ślimaki, Ty też. Nie widzisz wszystkiego, co masz pod stopami ;> A ja miałem na myśli, że nie jestem jednym z tych, którzy rozpaczają w kółko nad losem piesków i kotków. Przykro mi, że zwierzęta cierpią, ale nie potrafię się z tego powodu załamać, aż takiej empatii dla nich w sobie nie znajduję.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To kredkami da się temperować inne kredki?
    • Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...