Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Do suchych ziarenek

przytula łodyżki, 

czołga się i pełznie, 

bo kocha gromadę. 

 

Sprzeczności jest pełna, 

wiotka, chociaż silna, 

rozliczne pędziki 

szukają szeroko. 

 

Bez liku listeczków

na każdej łodyżce,

kwiatki ma prześliczne, 

czerwonoróżowe. 

 

Zapach ujmujący, 

intensywny, świeży, 

otuchy dodaje, 

zdrowie zapowiada. 

 

Czyści atmosferę, 

ze skórą podobnie, 

wiele innych chorób 

pokonywać umie. 

 

Wspaniała przyprawa, 

prawie do wszystkiego, 

barwnym puch kobiercem 

piaski krąg zarasta: 

wdzięczna macierzanka.

Edytowane przez corival (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Gosława Wiem :) Dlatego właśnie tymianek, roślina śródziemnomorska i na naszych ziemiach obca,  bardzo długo nie mógł się przebić w Polsce jako przyprawa. Po raz pierwszy sprowadzili go do ogrodów zakonnych benedyktyni w XI wieku, czyli we wczesnym średniowieczu. Używali go jako przyprawy i lekarstwa i próbowali zainteresować nim ludność miejscową. Nie wyszło. Rodzimi mieszkańcy tych terenów wybierali to co znali, tym bardziej, że zapach różnił się bardzo nieznacznie. Dopiero w XVI wieku królowa Bona ponownie sprowadziła tymianek jako nowość i tym razem nieco lepiej jej się powiodło, chociaż Polacy w zasadzie do początków XX wieku używali i tej i tej rośliny. Macierzanki jako lekarstwa, kosmetyku i przyprawy, a tymianku głównie jako przyprawy.

No nie, znowu popłynęłam. Mam nadzieję, że nie nudzę :)

Opublikowano

@Jo Shakti Jak się wydaje ten trend powoli się zmienia. Chyba się ludziom z wolna tabletki "przejadły". Obserwuję stopniowe, coraz większe zainteresowanie ziołami. Podobne wrażenie odnoszą tacy, którzy na codzień mają do czynienia z ziołolecznictwem :)

@[email protected] I tak ma być. Nie wszyscy muszą wszystko wiedzieć. Jak nie odgadną... trudno ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      o niczym innym nie myślałem fakt że nie bekon ale szynka a szynka z - o fo pax małe nie kuśmy myślą samotnika :)))
    • @Poet Ka dziękuję za tak interesujące podsumowanie wiersza.  @Proszalny ten czas przedstawiony w wierszu jest właśnie chwilą zawieszenia pomiędzy światami. To czas, którego nie da się wręcz opisać ani uchwycić słowami. Podoba mi się ta wizja polnych maków:) W takiej krainie czuje się wolność i szczęście...
    • @Rafael Marius u mnie zawsze zielono, choćby i w tle tylko, ale jednak :)  A u Ciebie? @Myszolak bardzo się cieszę.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 dziękuję Ci bardzo, potrafisz napisać coś czego ja bym nie ujęła w taki sposób, bo wolę się ukryć w metaforach. Prawda bywa trudna i do tego tak bardzo skomplikowana.  Pozdrawiam serdecznie
    • miałem dwadzieścia lat a moja miłość dziewiętnaście pojawił się ten trzeci na imię daliśmy mu Dawid jest pięknym człowiekiem     Kamilu jesteś herosem słowa. Trzy wiersze w jeden wieczór. I to bez stypendium.  Pozdrawiam serdecznie.    
    • Nasz przedział sypialny ma dwa miejsca leżące. Na jednym ja, na drugim kot. Pomiędzy nami atlas gwiaździstego nieba – nikomu już niepotrzebny w dalszej podróży. Na pokładzie panuje cisza, ale niech to nie zmyli. Dom jak lustro odbija nastroje. Wystarczy się wsłuchać. Pokładowy czas na chwilę przerywa swój bieg i bije dziesiątą.   Nikt z nas nie wie, w jakim miejscu się znajdujemy. Już dawno pomyliliśmy kurs i zamiast uparcie wracać na główne szlaki, krążymy w próżni. Nie ma potrzeby nazywać mijanych planet. Dopóki układają się w spokojne wieczory, nie ma potrzeby niczego zmieniać. Kubek ciepłej herbaty. Za oknami polarna noc odciska na śniegu ślady stóp zwierząt.   Kto nie chciałby zostawić wszystkiego za sobą? Narodzić się na nowo i mieć możliwość wyboru z bagażu doświadczeń rzeczy, które wydają się interesujące. Mam tutaj książki – zbyt wiele książek, by próbować je czytać. Mam także miłość, którą noszę w sobie jak światło potrzebne do życia. Jest moją nawigacyjną boją. Chyba jedyną, innej nie miałem.     grafika: mój dom

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...