-
Ostatnio w Warsztacie
-
brt 45
Jestem Bogiem jak w Biblii Jezusa słowa zapisane jak o każdym tak Syn mówi
nie na podobieństwo nawet Stwórcy Ojca
ale każdy z nas to Bóg
jak zrozumieć Boga którego wolna wola doprowadza do tego co jako zło
powoduje w innych niskie wibracje gdzie karmieni strachem czują nieszczęście i nie dla nich parkiet i taniec przy piosence Pharella gdzie padają wersy o tym że czuje się happy
choć nje powinien
a powinno być że każdy żyje happy i nie musi czuć że gdzieś tam jest ktoś kto cierpi na szczęścia brak
kto wśród bólu jak woj na trwa jak strach czuje dusza ta
i łza jak krew serca płynie po policzku z oka co w zrenicach chowa lustro które odbija duszę
poranioną myślą słowem czynem
za czyją winę
cierpi pod ostrzałem tych którzy życzą sobie by ich życie skończyć i zająć ich domy co płoną od bomb ich
strach jest demoniczny
nieszczęście i cierpienie to karmi jak pożywienie demony w piekle które podpowiedziały pokaz sił tym którzy posyłają żołnierzy z hasłem gdzie przyszło im wierzyć że ci których zabiją wrogiem im i nieistotny jest ich byt na świecie tym
uczeni wojny od dziecka
strzelamy się w komputerach
by w przyszłości w tych samych rękach co trzymają pada kontroler trzymać broń i palcem swojem nacisnąć spust i nabojem pozbawić życia terrorystą nazwanego dziecka które ginie za wcześnie jak Jezus umarł zbyt młodo przecież mógł nas nauczyć tak wiele jeszcze ale opętani melodią demonicznych instrumentów tańczą chęcią posiadania choćby kłamstwem wobec prawdy
Prawda to jedno z imion Boga
Prawda to słowa myśli czyny z którymi i tak ostatecznie idzie nam iść ramię w ramię jak za pań brat
Ukrywają prawdę ale Prawda jest taka
jak karma jak waga sądu ostatecznego
zawsze dopadnie
każdego
i ja kłamię i ja ukrywam prawdę i o sobie to fakt i fakt ten jedt dla mnje ciężarem
kim Jestem pytałem konczac
kończąc wiersze
sugerując
wcześniej
swą boskość
o nieszczęście me jestem
tylko sobą
osobą omylną
coś mi się pomyliło jak wszystko
jak
piąta
klepka którą gdzieś wystrzeliło i wszystko na odwrót
kłamcą jestem który w krzywym zwierciadle widział wszystko na opak i jego prawdę czyli to co przyszło mu mówić należy po.prostu przewrócić na drugą stronę
dna
bagno wciągające jak topię pustyni piach w ich łzach
nie mówią chapeubas tylko czapki z głów
czyli nie ukrywajmy prawdy o tobie mówią mi że czas przestać twarz chować pod cieniem daszku bejsbolowki który na głowie jak ozdoba a tak naprawdę jako zakrycie się przed światem co ma do ukrycia pod każdą z tych czapek
kim jest
po prawej Lucyfer siedzi mnie
odbicie piekła przyszło na świat
spowiedź tylko gdy uzywka z kieliszka uderza w popalone styki jak diagnoza którą przyszło mi dostać dokładnie w tych słowach
mówią mi czapki z głów
a ja wierzę że to znaczy chap3ibas jako wyraz uzna nia
przekora doprowadza mnie że moja osoba skromna jest przecie
i rzucam wersem że
mówią mi chapeubas a ja tylko pluje krwią w piach
o jakie omylne moje wyobrażenie o sobie
jestem Bogiem to odwrotnie jestem diabłem
kłamię z nut i tyle wspólnego mojego z tym czym cud muzyki jest
nie mówią mi cześć
zwyczajny chory na umyśle
a to nie filmy fanstastyczno naukowe
tylko technologie wojskowe i tajne
teorie spiskowe jedna za drugą okazują się faktem
wkładają w głowę cudze głosy
w ramach terapii czy kary czy innego zamiaru a tu sprawiaju już żebym przejrzał.na oczy jaki ze mnie "cud" i chuj i cham przedstawiają mi siebie choć nie tak by pierwszy rzut oka
mi pozwolił w tych słowach dostrzec siebie a przedstawienie mnie w innych osobach pozwala mi zrozumieć czemu takich się nkenawidzi i czemu się nie współczuję
padają mocne słowa wobec aktorów gdzje to czasów przeszlych osoba osoby które orzyszlo mi znać tam
popełniają moje grzechy a ja tego nje widzę tylkk wierzę w co mam na pierwszy plan
ale sztuka jest taka że za mgłą po domyslach
domysłach uderzy prawda
po czasie po długich
czasach
przyszło mi zrozumieć
że
to co czułem
do postaci to do siebie kieruje bo to jatam przecież to w mojej głowie
to moje myśli czyny grzechy które słowem jak kat biczem z nienawiścią obrzydzają życie i
kim jestem
dzisiej wiem gdzie nienawiść we mnie gdzie krzyk i cham to ja tam
ominiesz mnie zrozumiem
bólem potraktowałem i hańba życie
kim jestem
nienawidzieć mnie
jak zło i grzech który sprowadza mnie
kończę więc wiedz że
Prawda i kłamstwo nie ma nic po środku
ale to prawda waży na końcu
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 82 odpowiedzi
- 1 736 wyświetleń
-
- 43 odpowiedzi
- 814 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 770 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 753 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 522 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
-
Przez yfgfd123 · Opublikowano
Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię. Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. -
-
Przez _M_arianna_W... · Opublikowano
Mordora ta - tam okno, lej i jelonkom - tatar od Rom. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się