Zatoka Mgieł

[Dekaos Dondi]

całun nad poranną łąką

niewielką zatoczką

na pajęczynie z kropel rosy

czeka o brzasku

cierpliwie

aż się pojawią

by wskazać drogę

najpierw jedna

później następna

widoczna

przestały trzymać ziemię

zwrócone ku niebu

wierzą że odkleją dłonie

od ziemskich spraw

nie mogą naprawić

zepsuć

przebaczyć

teraz wszystko zależy

od niewiadomej

 

dotyka każdej

zamienia w błękitną poświatę

ostatnie brakujące części

szybują do przeznaczenia

 

skrzyżowane smugi mgieł

chłoną cienie

[Dekaos Dondi]

@Gosława

Gosława↔Dzięki:)↔Drabble, przerobiłem na wiersz. Czasami tak robię z prozą.

Bo temat już jest. Wystarczy zapisać inaczej:)↔Pozdrawiam:)