Cierniowe sieci

[Dawid Rzeszutek]

     

      Cierniowe sieci

Gdy cierniowe sieci świat zarzuca
Na martwe ryby spod znaku krzyża
Chleb nocą pojony wtem naucza
A pies z krwią na ustach tu zmierza

Gdy stal we krwi nie ryb a baranka
krzyczy i o przebaczenie Boże prosi
świat bez sekund nie dożyje poranka
a Niebo oczyszczenia oczy łzą zrosi 

A czas cudownie zaniknie na strunie
I przestrzeń nowe requiem nabazgra 
Ciemność i jasność jak Jerycho runie
Materii zaniknie zdeptana tu miazga

Ale sen, ten Pański, mój jak i twój też 
Tu gdzie nas nie ma, gdy nie ma nic 
Krew wypełni niczym barwny mi beż 
Krew co za nas i o nas  będzie śnić

Krew - arka istnienia co nie zapomni
Mimo że duszy jest brak a oczy uschły 
Co już nas nie uratuje i nie uprzytomni
Gdy syreny to piach i śpiew ogłuchły 

Kto śniącą arkę odnajdzie w nicości 
Tam, gdzie via Apia istnienie widzie
Gdzie leżą robotników czarne kości 
Skąpane w bezlitosnej cierni biedzie

Autor: Dawid Rzeszutek

Edytowane 30 Marca 2021 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Dawid Rzeszutek Dawidzie Twój specyficzny język mnie zachwyca, trzeba się wczytać żeby wejść do tej samej rzeki, ale później się płynie.

Pozdrawiam Dawidzie.

[Dawid Rzeszutek]

@[email protected] Wittaj,

Dziękuję za komentarz, miło usłyszeć takie słowa od ciebie. Pozdrawiam.                                      

@Michał KrajewskiDziękuje za miłe słowa. Pozdrawiam.