W groszku urodzeni

[blue27]

Jakiś zamysł miałam na zmianę "w czepku" na "w groszku", jako pewna metafora dynamicznego wzrastania, rozwoju i zaplątania w dorosłości. Umierania od tego co na początku daje życie, strachu i nadziei na kolejne. Razi mnie nierówność tych wersów, ale za nic wyjść z tego nie umiem (chciałam wrzucić do śmietnika, ale widzę, że zablokowany :)) . A może tak już zostać musi. Wrażliwców na rytm o wyrozumiałość proszę lub o pomoc. :) 

 

 

A wiesz, że mówią o nas

Że myśmy w groszku urodzeni

Że wystarczy kropla rosy

By nas wypuścić z korzeni?

I przez lata trwać umiemy

W twardym suchym uścisku

Wiosną oplatamy warmińskie urwiska

W słońcu rośniemy i od niego konamy

Zasuszeni na strychu czekamy przez zimę

Przerażają nas gryzonie w poddasznych kryjówkach

I kroki które trwają tuż po wędzeniu boczku

Modlimy się codziennie o tamtą znów ziemię

Wygładzone bruzdy, lipcowe kobiet pielenie...

Edytowane 27 Marca 2021 przez blue27 (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@blue27 I pranie na sznurach i zżęte ściernisko,
                   życie goni przeszłość, nieodległa wyspo.
 

Pozdrawiam piękne słowa Blue.

[blue27]

@[email protected] niestety goni, a zapomnieć powinno... 

dziękuję za poświęconą chwilę, ciepło pozdrawiam :) 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Podoba mi się :)

Na nierównościach wersów to się nie znam, ale mam przeczulenie na powtórzenia więc ukróciłam drobiazgi typu nadmiar "i", oraz może jest trochę bałagan w wielkich literach.

Groszkowi są fajni :)

Pozdrowienia

P. s.

Poprawki w cytowaniu

[blue27]

@iwonaroma Rzeczywiście brzmi ładniej po poprawkach. Lepiej się czyta i jakoś ładniej wygląda. Pozwolę sobie przemeblować zgodnie ze wskazówkami. Dziękuję  :)