Kropla

[M, jak m]

Wycie!

Wycie w oddali.

Wycie!

Wycie gdzieś z boku.

Wycie!

To cała wataha.

Wycie!

Spłoszona sarna wnet rusza z kopyta.

Wycie!

Wszędzie dookoła.

Wycie!

Sarna upada.

Wycie!

Z otwartej tętnicy krew spływa na ziemię.

Cisza.

Kropelka potu spływa po czole.

Cisza.

Kropla pary ku niebu się wznosi.

Cisza.

Do innych kropli w przestworzach dołącza.

Cisza.

Choć każda z tych kropli ma swoją historię.

Szum.

Delikatny wietrzyk już zmierza ku chmurze.

Szum.

Zaczyna się podróż na zachód w nieznane.

Szum.

Skończyły się łąki i lasy i góry.

Szum.

Na dole dżungla z betonu i cegieł.

Chłód.

Kondensują krople.

Świst!

Kropla potu już pędzi ku ziemi.

Cisza.

Gdy uderza w beton, po ciuchu bez echa.

Ignorancja?

Nad tą to kroplą przechodzę beztrosko.

Skupiony tylko na swoich problemach.

Nie widzę, że świat się toczy dokoła.

A moja historia odejdzie w niepamięć.

Jak tej kropli co krąży po świecie.

Od początku dziejów, ciągle, nieprzerwanie.

 

M

Edytowane 10 Marca 2021 przez M, jak m (wyświetl historię edycji)

[Antoine W]

@M, jak m zatrzymałem się i poczytam jeszcze raz - coś mnie do tego wiersza przyciąga...

[Antoine W]

@M, jak m zlikwidował(bym) "wciąż" bo to wiadomo, i zamienił kropelki na kropli, albo molekuły?

[M, jak m]

@Antoine W Dziękuję za radę, wciąż usunięte. Co do kropelek/kropli nie chciałem tak ciągle tego powtarzać dlatego mieszałem. Molekuły - ogień ! Nie będę już tego dodawał ale świetnie wpasowałoby się w klimat całości.