Kamienie

[Gość]

sypią się z oczu ruchome piaski
w niezapłakany żar ciszy nocnej
najbardziej pragnę i boję się - ciebie
gdy jesteś - tęsknię za tobą najmocniej

to tylko pustka i można ją przespać
albo utopić w pieszczocie rąk cudzych
jeśli tej nocy przepadnę w głębinach
obiecaj: też w drodze do mnie się zgubisz

spalę dziś dobrych intencji cyrograf
jak gdyby nigdy ich w nas nie było
po negocjacji chłodnych kamieniach
pod poziom sensu zsunęła się miłość

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

"Zsunęła się", ale mam wrażenie, ze nie zrezygnowała, bo pozostawiła po sobie nie obojętność, lecz tęsknotę i cierpienie i nimi walczy o bliskość.. Piękno wiersza podkresla to w moim odczuciu :) Pozdrawiam.

[Gość]

@duszka To, że "zsunęła się pod poziom sensu" znaczy tylko tyle, że jest bezsensowna. A to nie znaczy, że jej nie ma. Mało to bezsensownych miłości na świecie? ;>

Dziękuję za komentarz! Już myślałem, że wiersz przepadł kompletnie niezauważony...

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A tu się nie zgodzę, bo dla mnie odczuwany bezsens znajduje się poza milością, to znaczy jego odczuwanie już do niej nie nalezy. Nawet jestem o tym przekonana :)

 

Twój wiersz jest na pewno godny zauważenia. :) Czasem się jednak zdarza, że aktualny "nastrój" w forum temu nie sprzyja.

 

 

Edytowane 4 Marca 2021 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Gość]

@duszka Mówiąc o bezsensie miłości, miałem na myśli sytuację, w której ona jest gorąca i żywa, ale niemożliwa do "przekazania" ukochanej osobie, za to podejmowane są próby ulokowania jej na siłę gdzie indziej. Taka myśl przyświecała pisaniu tego wiersza.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Rozumiem :)

[Antoine W]

@error_erros ja Cię nie straszę ale:

 

nie da się spalić cyrografu

szczególnie krwią podpisanego

choćbyś uciekał - przyjdzie Pan czarny

pójdziesz z miłością do piekła

kolego...