co gryzie Gilberta Blejta?

[Pan Ropuch]

aniu z zielonego wzgórza nigdy
nie rozumiałem twoich rozterek
zupełnie byłaś mi obojętna
wolałem siedzieć w drewutni
strugać za karę samotnością
byleby nie oglądać się za tobą

 

pudrowe pastelowe lukrowe love

 

później z tych moich ucieczek
wielce przemyślanych wpadłem
pod rynnę jak śliwka w kompot
ach cóż za pestka poszła w pięty
jak ostroga kowbojska i przypomina
ta ania ze wzgórza zielonego mogła
być to ta jedna niepowtarzalna jedyna 

 

 

 

Edytowane 24 Lutego 2021 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Gdy to, co nas przyciaga jest bardzo inne od nas samych, budzi lęk i może spowodować ucieczkę - pomimo, że w tej inności było dla nas szansą i my dla niego...

 

Szczerze i ciepło brzmi Twój wiersz, brzmi pojednaniem ze sobą i życiem... Pozdrawiam :)

[huzarc]

@Pan Ropuch Zawsze wspomina się jakieś zielone wzgórza. Potem je dorosłość niszczy. Pozdrawiam

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Literówka się wśliznęła.

Przywłaszczam po cichu do używania. 

 

Panie Ropuszku, Anię słuchałam, (lata 80/90, g. 19.30, Polskie Radio PR1), oglądałam seriale, czytałam serię o Ani. Nie wiem czy wierzyłam w Gilberta, chyba był utopią. Tytuł nawiązuje jednak do filmu z Juliet Lewis, Co gryzie Gilberta Grapea.  Przypadek czy przekaz?

[Gość Radosław]

Niej jeden i nie jedna mogliby się pod tym podpisać, włączając to polonistę z Dnia Świra ;) 

 

Wiersz, jak najbardziej. 

 

Pozdrawiam 

[jazzkółka]

@Pan Ropuch

Myślę, że problem może być wtedy, gdy Anie nie stają się Annami, tylko zostają na zawsze Aniami. I nie mogą wyprowadzić się z tego mentalnego Zielonego Wzgórza, które jest dla nich i schronieniem, i gettem.

 

Podoba Misię, jak opisałeś uwikłanie PLa w taką, chyba jednak - toksyczną - znajomość/fascynację/miłość, której ten początkowo opiera się, biorąc sprawy "na rozum", ale w końcu - ulega jej.

Toksyczną, bo związek z kimś rozchwianym emocjonalnie straszliwie wycieńcza psychicznie... To jakby próbować chodzić po wodzie - wierzę w cud, że się uda. Oszukuję siebie, brodząc w płytkiej wodzie, jakbym chodziła po jej powierzchni. Ale tonę w głębszej wodzie. I ciężko się wydostać z tej wody, z takiej relacji... Bo kuszą powroty do "cudów".

 

Wybacz moje rozgadanie i to, że chyba nadinterpretuję. 
 
Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Pan Ropuch]

@opal Niestety nie mam ani gotowej ani nawet nie pokuszę się o wymyśloną odpowiedź a propos jakie zwiąki są najlepsze jakie są właściwe czy po prostu dobre. Z pewnością nie ja też będę autorem przewodnika po takowych. :) ;) 

Na mój chłopski rozum - syndrom uciekającej panny młodej i syndrom sztokholmski jest coraz bardziej dzielony na obie płcie, wychodzi mi na to, bez zbędnego uświatopoglądowania że to wszystko się zaciera, miesza i wypłaszcza :D

Jestem spokojny jestem zadziwiająco spokojny :) 

 

@dot. Rozgryzłaś praktycznie każdy aspekt! Brawo! Emil :) :) :) z drewutni :DDD 

ps. W gilbercie Grapie, Leoś moim skroknyn zdaniem zagrał już wtedy na Oskara. 

@beta_b Przywłaszczaj przywłaszczaj, do woli! @Gosława Cieszę się, że się spodobał! 

@huzarc Fajnie że zawsze znajdujesz czas na czytanie, serca i komentarze! Piona! @duszka Twój nick to nie przypadek, każdy o tym tutaj już to wie! 

 

Dziękuję i kłaniam się oraz pozdrawiam

Pan Ropuch :)