Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak, to pragnienie prostoty, w której wyraźniej dostrzegam siebie, swój "obraz" nie zdominowany ozdobną ramą. Dziękuję Ci za refleksję i miłe słowa, Dag. :) Pozdrawiam!

 

 

Bardzo mi miło :) Pozdrawiam Cię serdecznie!

 

 

Dziękuję Ci :) Pozdrawiam!

 

Chyba masz rację, tej śpiewności nie da się całkowicie usunąć, bo każdy z nas ma swoją "melodię".., ale można sprawić, by brzmiała delikatnie :) Dziękuję Ci i pozdrawiam!

@Andrzej_Wojnowski @Leszczym Dziękuję Wam za serca i pozdrawiam! :) :)

Gość Radosław
Opublikowano

Saute również  można być  szczęśliwym. 

 

Czarujesz ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak "saute" dobrze to określa! I myślę, że rzeczywiście uszczęsliwia, bo jest się w tym stanie przede wszystkim dla siebie i blisko siebie, a nie dla innych i "na pokaz". Można więc lepiej dostrzec, kim się jest i świat, jakim jest, a jesli się tą swoją skromną wersją czaruje, to nie jest to zamierzone. :)

 

Dziękuję Ci za tą "szczęśliwą myśl" i pozdrawiam!

Gość Radosław
Opublikowano

@duszka Myślę, że możemy wybierać. I ucieszyć się naturą i skorzystać z osiągnieć ludzkości ;) Świadomość wiele zmienia. 

 

Proszę bardzo :) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zazdraszczam :) I do tego "Pisane na kolanie". Ech... Pozdrawiam :)
    • Ulubiłam sobie ciebie niechcący  jak się zdarza ulubić jedzonko, i choć wczoraj byłeś czarny duch nocny  dziś jaśniejesz od rana jak słonko.   Ulubiłam sobie ciebie przypadkiem  wpadłeś w ręce jak mały kwiatuszek, choć go miałam nadepnąć i odejść to od dzisiaj podlewać go muszę.   Ulubiłam sobie ciebie-wariactwo do lubienia to skora nie bywam, ale widać ktoś cię uszył na miarę no więc lubię i się czuję szczęśliwa.   Ulubiłam sobie ciebie na jutro  na pojutrze i na świata końcówkę, jeszcze nie wiesz, że gdy znikasz na krótko  to fundujesz mi ducha głodówkę.   Ulubilam sobie ciebie, cóż pocznę wpływu na to nijakiego już nie mam, niech no będzie tylko wreszcie owocnie ulubienie nie mija - tak  mniemam.   Czy ulubisz mnie trochę na chwilę ? Na dzień cały, na miesiąc, na wiecznosć? I zostawisz czas przeszły juz w tyle taką czuję zachłanną konieczność.     * z cyklu "Pisanie na kolanie".    
    • @Poet Ka   doświadczenie kontemplacyjne     modlitwa przestaje być rozmową z bogiem a   staje się powolnym wymazywaniem granicy między oddechem a nieskończonoscią    róża jest tylko  śladem po   tym czego język już nie potrafi nazwać   Twój wiersz tak mocno we mnie zagrał bo jest w nim coś z mojego własnego widzenia świata   to echo brzmi we mnie teraz   świetny wiersz:)    
    • @andrew   chwała Powstańcom
    • @Berenika97   Nika.   najstraszniejsze jest  to że historia nie zabija tu dziecka   od razu najpierw   odbiera mu niewinnosc i robi z niej narzędzie potem zszywa człowieka z powrotem w kształt przedmiotu jakby istnienie było tylko czymś co można rozpruć i ukryć w nim tajemnicę a potem przywrócić do milczenia   ta lalka na końcu nie jest już dzieckiem jest resztką człowieczenstwa   którego historia nie potrafi ocalić tylko zakonserwować      uff     bardzo mocny   intelektualnie cudowny   emocjonalnie przejmujący     Twój styl w służbie pamięci   czapki z głów Panowie i Panie tu się dzieje POEZJA      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...