Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Życie ...
Żałosna chwila w wieczności, otaczającej wiotkie ludzkie ciała.
Spadając w otchłań, każde z nich uderza o trudy dnia codziennego...
Jednym, udaje się je omijać, jakby złapali za wodze wieczności, jednak nie dzielą się tym z innymi. Człowiek, istota rozumna, ale jakże egoistyczna, nie pomoże innym... jednak gdy minie zaledwie chwilka, okaże się, że lejce które trzymał w ręce nagle zniknęły...
I znów, pomimo różowych barw wokoło, ktoś załkał... jednak nie jest to płacz smutku czy żalu, ale wielkiej rozpaczy i świadomości przegranej.
Teraz łkająca dusza, w niepotrzebnym i zawadzającym jej ciele wie co straciła, wie też, czym tak naprawdę jest życie...
Życie...
Chwila zapomnienia, jednak ile znacząca ...
Każda sekunda, minuta, godzina... dołączona do dnia, miesiąca bądź roku tworzy nieskończony ciąg nic nie znaczących liczb... a może...
Człowiek, istota rozumna, ale jakże naiwna, uważa że to coś ważnego... zakłada na lewą rękę zegarek... ma nadzieje, że czas zatrzyma się w miejscu... ale nie wie że to nic nie da, że czas pomimo tego, że tak twierdzimy, nie istnieje... i znów słyszymy łkanie... tym razem, żałosne, lecz ciche...
Kolejna bezmyślna dusza twierdzi, że czas leciał za szybko, że brakło jej czasu... ale przecież go nie ma... było tylko życie...
Życie...
Rutyna, a przynajmniej tak postrzegana przez niezbyt zorientowane dwunożne istoty, o śniadej cerze i niby mądrych oczach... A jednak, pomimo wielu podobieństw każdy dzień jest inny... Ale coś zaburzyło spokój i prawo życia... człowiek
Człowiek, po raz kolejny zniszczył to, co miało być wieczne
Tylko różowa otchłań dla naszych dusz nie przeminie, bo w niej nikt nie wie co się dzieje... w niej nikt nie jest sobą.
Niewiadomo jednak, kto przyczynił się do tego, by ludzie wszystko chcieli poprawiać, a tak naprawdę niszczyli... jest jeden główny podejrzany...
ŻYCIE...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   raczej nie.    surrealistyczny w duchu, z symbolicznym podbiciem znaczen.
    • Wiersz napisany ku czci Polaków, którzy zginęli podczas ostatniej wojny światowej. Wygłoszony w czasie oficjalnych uroczystości, w dniu 1.09.2025r.,                      o godz. 4.45.   Mamo … Tak mi zimno. Właśnie dla Ciebie teraz wschodzi słońce, zaświeci Ci piękny dzień, Jaki spokój, jaka cisza, nic nie słyszę...   A chciałbym teraz Ciebie usłyszeć, mamo moja, Szum Twojego morza, śpiew lasów bieszczadzkich, Twoje burze na mazurskich jeziorach.   Chciałbym zobaczyć jaskółkę Twoją, jak szybuje po wiosennym niebie, I pszczoły pracujące na polnych bławatach, Których kolor tak uwielbiałem...   Alem utulony w te chłodne trawy, Delikatnie kołyszące się w rytmy mgieł o świtaniu...   Biłem się o Ciebie mamo, broniłem Cię jak tylko umiałem, Dziś przegrałem. I zostawiam Cię samą, mamo, moja Ojczyzno...   Ale Ty zrodzisz miliony cudnych serc dziewcząt i chłopców, Którzy uniosą Cię w zaczarowany świat polskiej chwały.   Którzy uczynią Cię najpiękniejszą Ojczyzną na Ziemi... I śpiewać o Tobie będą ptaki jesienią, I machać skrzydłami o Tobie będą lipcowe motyle. A deszcz ci zamruczy pieśń ku twojej chwale...   Czerwone niebo faluje nade mną. Widzę skrzydlate, białe konie, Co białą ciągną karetę. Patrzą na mnie zapraszająco...   Mamo, moja ojczyzno! Nie zapomnij o mnie. Mamo... Mamo... Mamo... … ...
    • Ech tam, przy porodzie to już wszystkie są zdrowe i takie same;) Pzdr.
    • @Lenore Grey   bo ja właśnie......wstyd przyznać ale nie znałem Twojej twórczości.   dopiero teraz:)     już mnie ujęłaś plasttycznością obrazowania.   to coś takiego jakbyś potrafiła tworzyć obrazy bez horyzontu.   przestrzenne.   to bardzo rzadka umiejętność.   będę Cię czytał:))))   przepraszam za literówki - piszę na smartfonie.   to nie jest dobre tłumaczenie.   wiem.   wybacz.
    • lśnienia kałuż z gorących źródeł zmysłów i pozazmysłów   zmiana wiatru metafor i patosu wszędzie ćwierkanie   przeciska się słońce paradoksem i żartem wyschnięta trawa   wmarznięta na kartkę  mistycznych znaczeń   kropla z tysiąca  i jednego wodospadu tęskni mówi żyje   prawdziwymi kolorami  tęczy      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...