Arena Życia

[emwoo]

Sunę po Drogi Mlecznej pagórkach

gdzie w błękitach planet 

księżyce w zamglonych wodach odbite 

na straży pływów stają 

 

patrzę jak wypiętrzone w płomieniach Słońce 

przestrzeń wkoło opiłkami złota odżywia 

 

wsłuchuję się w leniwe pomruki globu 

co to czynami swych mieszkańców obciążone 

pobłyskuje po wieki 

od wieków 

 

i sunę dalej poprzez meteorytów mżawkę 

by na supernowej spektakl zdążyć 

co to eksplozją w kosmicznym amfiteatrze zagra 

 

zachwytu pąkiem zakwitam 

gdzieś na nizinach gwiazdy 

co polarną się zowie 

 

na tej arenie życia grawituję 

na pajęczynie z nieziemskich chwil utkanej 

gdzie wszechświat w otoczkach gwiazd lewituje 

 

a wraz z nim my 

w strumieniu materii zaklęci 

wiatrem słonecznym oddychamy 

o świetlne lata od prawdy w sobie oddaleni 

w mgławicy pragnień zawieszeni 

 

i w galaktycznej kołysce  

grzywą swych istnień migocemy

dłoń od łez mokrą wystawiając prosimy 

by próżni nigdy nie zaznać.

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Antoine W]

@emwoo Musiałaś być porwaną, kiedyś, tak jak ja... I przewieźli nas, Oni, tą samą trasą, obok tej supernowej co błysnęła sobie w kosmos dwieście czterdzieści siedem tysięcy lat świetlnych temu...

Serce dla Ciebie.

[[email protected]]

@emwoo Jakiś punkt styczny znalazłem miedzy Twoim wierszem a tym co potrafi dla nas zrobić natura.

 

Pozdrawiam w czeluściach piękna.

[emwoo]

@Antoine W uuuu, opowiedz coś więcej o tym porwaniu :) serducho dla Ciebie też! zaintrygowałeś mię ;)

@[email protected]  jej, Grzesiu - ale piękny clip, dziękuję :) jeszcze sobie przed snem zapodam ponownie, cud miód!

[[email protected]]

@emwoo Ja jeszcze to oglądam Ewciu, jacy my mali jesteśmy wobec siły natury, a próbujemy podnosić na nią rękę. Człowiek to perfidna istota, jak sobie z czymś nie potrafi poradzić, to po prostu to niszczy.

[emwoo]

@[email protected] No niestety. Być może niszczenie wynika z pułapki w jaką wpadliśmy - jest nią iluzja oddzielenia od innych istot, na poziomie ducha. Jeśli nie dokonamy kwantowego przeskoku świadomości w przestrzeń empatii i serca to w końcu Gaja znajdzie na nas antybiotyk...

[[email protected]]

@emwoo Czyżby ten wirus był tym antybiotykiem? Nie zapominaj że Gaja miała potomstwo z własnym synem, a więc przykład iście z ziemskiego chaosu. Z którego zresztą powstała.

[emwoo]

@[email protected]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie wydaje mi się, a nawet jeśli tak to nie musi nim być jeśli człowiek wyjdzie z iluzji separacji z jednią i dostrzeże w wirusie mini życie,  które zrobi wszystko by przetrwać ... w swej świadomości jakże podobny do nas, podbija, powiększa terytorium, zawładnie wszystkim, nawet kosztem własnego żywiciela ... przejrzeć się zatem możemy w wirusowej istocie niczym w zwierciadle, a cudnie nam pokaże strefę własnego cienia. micro odbija macro

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i jak tu nie kochać życia??!! trzymaj się ciepło! 

[[email protected]]

@emwoo "Ciepło" przy - szesnaście,
                    biała flaga na maszcie.

Kłaniam się Ewciu.

[huzarc]

@emwoo Wszechświat jest wielki, a ja mały. W dodatku niebo zasłonięta czarną kotarą chmur i tak gęsta mgła wokół, że dłoń wysuniętą przed siebie trudno zobaczyć. Ale dobrze, że są gwiazdy, jest o czymś marzyć, czego i tak się nie dotknie. Dobrze, że są tworząc przestrzeń marzeń, gdzie można bezkarnie sobie wędrować... Jak nie po Drodze Mlecznej, to chociaż po mlecznych pagórkach;)Pozdrawiam

[emwoo]

@huzarc lojalny huzi, zawsze obecny w przestrzeni moich szczęsnych wypocin

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

co mi przyjdzie począć jak kiedyś znikniesz? hihi nie będzie wówczas kogo obwiniać jak coś pójdzie nie tak

[huzarc]

@emwoo Do tego czasu postaram się pozostawić pozytywne wrażenie, lub chociaż ślad;) a wszelkie winy z lubością przyjmuję  w razie czego na siebie:)

[emwoo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@huzarc a tak bardziej serio, w nawiązaniu do twojej wcześniejszej myśli ... być może najpierw musimy doświadczyć istoty siebie samego w swej małości by dopiero potem poznać Rdzeń Wszechświata w jego wielkości? Hmmm .... 

[huzarc]

@emwoo Harmonia to doświadczanie proporcji, rozległości i miary. Swoje miejsce oznaczamy w relacji z czymś zawsze sprawiające wrażenie absolutnego i nieprzeniknionego. To wielkość wszechświata oznacza punktowość naszego bytu i wektor w jaki się poruszamy. A nasza małość paradoksalnie oznacza naszą wielkość. 

[Nefretete]

@emwoo Witaj!

Wiersz oczywiście bliski i moim odkryciom.

Podoba się!

 

Ciężko jest uchwycić moment własnym aparatem (
jakim oko rozszerza nasze źrenice, a co do nich
przenika to kwestia odczuć ) Jeśli do tego dochodzi,
wszystko zaczyna mieć sens.
Przesunięcie świadomości z punktu odczuwania z siebie
samego przechodzi w punkt odczuwania nad  nami samymi
Czujemy się jakby częścią środowiska.

A ponieważ tego ostatnimi czasy doświadczam, więc piszę-:)
To można nazwać " reakcją budzenia się" Dlatego
uważam, że ego można odłożyć na bok - choćby na chwilę,
spędzając czas na łonie natury.

Bo jakby nie patrząc ,ego jest pewnego rodzaju kotwicą, jaka nie pozwala nam ujrzeć rzeczy, w poszerzonej perpektywie

 

Ciepłe pozdrowienia ślę

 

 

 

[emwoo]

@Nefretete dzięki Sebku, fajnie że się podoba :) a co ty na jakiejś pustyni jesteś? tak mi się gdzieś „obiło o oczy” w komentarzach ;) pozdrawjaju 

[Nefretete]

@emwoo Zgadza się! Niedaleko Tilburga, w Loon op Zand. Siedzę tam od paru dni-:)

Pozdrowionka z mokrych, obecnie piasków