wiersze z cyklu ,,Parabole''

[Wojciech Bielun]

żeby zejść w zabudowaną
przestrzeń podświadomości
zasiane w umyśle sny
trzeba tak adoptować by zrozumieć
jak zostać połówką całości
kiedy umysł zejdzie
bardzo głęboko do źródła
zbuduje katedry
całe miasto
co nigdy nie istniało
wplecie w nie topografię powiązań
wtedy próżnia stanie się rzeczywistością
my w snach tworzymy różne kształty
wydają się klarowne
dopiero po wyjściu na brzeg świadomości
stwierdzamy
że nic nie jest prawdziwe

[duszka]

@Wojciech Bielun  Bardzo podoba mi sie środek wiersza, czy jego "rdzeń" który w sopsób odczuwalny wyraża tę niezwykłą wewnetrzna przemianę pod wpływem dotknięcia umysłem tego, co w nas najgłębsze... Wyróżnię go:

 

kiedy umysł zejdzie
bardzo głęboko do źródła
zbuduje katedry
całe miasto
co nigdy nie istniało
wplecie w nie topografię powiązań
wtedy próżnia stanie się rzeczywistością

 

Bez wyjaśniającego czy rozważającego wstepu i zakończenia jest ten fragment dla mnie bardziej wyrazisty i działa na mnie silniej, ale być może są one w Twoim zamysle i dla wypowiedzi wiersza ważne. Pozdrawiam :)

 

P.S. Właśnie uświadmiłam sobie, ze ta głęboka przemiana jest miłością. Tak to odczuwam :)

 

Edytowane 6 Lutego 2021 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Wojciech Bielun]

dziękuję bardzo, zawsze czekam na Twój komentarz z niecierpliwością. Pozdrawiam