Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kolejny ranek zaczynam wierszem

albo i wersem to, jak kto woli

zawsze z nadzieją, że moja wena

łaskawie skończyć mi go pozwoli.

 

Czasami idzie tak jak po grudzie

z błotnistej mazi, z brudnej kałuży

brnie do mnie wena i już za chwilę

swą elokwencją mi się przysłuży.

 

Tylko nie zawsze, choć grunt podatny

zaowocuje i wyda plony

tutaj posłużę się swą osobą

- kończę, bo jestem rozleniwiony.

 

Nie ma lekarstwa na tą przypadłość

żadną terapią, żadnym leczeniem

nic się nie wskóra, szkoda zachodu

leń pozostanie na zawsze leniem.

 

To właśnie poprzez moje lenistwo

stu procentowe, panowie, panie

na tym zakończy się ten to wierszyk

a autor legnie na swym tapczanie.

 

 

Opublikowano

@Marek.zak1

Ileż to razy ja próbowałem

lać w mordę ile się tylko dało

lecz leń od tego nie stał się dziarski

jedynie ciało bardziej wiotczało

 

a oprócz tego traciłem czucie

i z równowagą też kiepsko było

choć wymawiałem znane zaklęcie

wy.. (noś?!) się stąd ty nieczysta siło

 

siła ciężkości wciąż przeginała

i pion się w poziom wtedy przemieniał

tutaj zakończę, nie będę przecież

wszystkich słabostek swoich wymieniał.

 

Pozdrawiam :)

He Ja

Opublikowano

Witam -  lenistwo to nie cecha głupców 

               to proces mądrych mówców.

      

                Jak zwykle fajnie to brzmi Henryku.

                                                                                 Pozdr.

Opublikowano

@Antoine W

Musi dowlec się na tapczan

choć opornie mu to idzie

bo gdy padłby tu gdzie stoi

to by po nim jak po gnidzie

 

przeszli wszyscy domownicy

nikt by jego nie omijał

a leżący, stratowany

jakby ten leń bąki zbijał

 

tak, więc czasem wbrew naturze

trzeba działać dla korzyści

przykład dają nam elity

sądy, parlamentarzyści.

 

Pozdrawiam :)

He Ja

 

Gość Franek K
Opublikowano

Już napisane wersy poranne

I lnu ziarenka porozsiewane

W spokoju zatem w pościeli lnianej

Możesz już spocząć na swym tapczanie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @MigrenaJa mam skojarzenia z koncepcją miłości karmicznej.   To miłość z poprzednich wcieleń, którą musimy przepracować i dokończyć w życiu obecnym, gdyż pozostajemy, z jakichś powodów, w stanie nierównowagi. Jest bardzo intensywna emocjonalnie, ale nie zmierza do trwałego, szczęśliwego związku, gdyż jej celem jest kontynuacja lub zamknięcie czegoś, co rozpoczęło się w poprzednich cyklach życia. To są zazwyczaj relacje, które mają czegoś istotnego nauczyć. Wszystko, co się w nich wydarza, staje się lustrem, w którym należy dostrzec obszary wymagając uzdrowienia, zrozumienia, głębokich przemian. Niespełnienie to droga. I nawet, jeśli później każde z tych dwojga wyruszy już na własne ścieżki, karmiczne spotkanie nigdy w nim nie wygaśnie, nie zabliźni się.  
    • @marekg W tym wierszu jest bardzo dużo smutku i tęsknoty. Opowiada o trudnej miłości, w której obie strony rzucają w siebie kamieniami, zawodzi komunikacja. Noc też nie przynosi ukojenia, gdy zabiera się ze sobą do snu poranione myśli, niepokój. Tekst kończy się na tej skardze, nie wiadomo, co dalej, jak będzie dalej przebiegała relacja.   Ostatni dwuwers skojarzył mi się z wierszem H. Poświatowskiej - *** (nie potrafię inaczej)   Zacytuję fragmenty:   nie potrafię inaczej w środku ciała jest kot wygięty pragnieniem wołający o człowiecze ręce uspokajam go słowami kłamię (...) i nagle wszystkie zgięte paznokcie wbija we mnie głuchy ślepy kot   To jest ten moment, kiedy leżąc w samotności i mroku, człowiek aż cały kurczy się z rozpaczy, i to jest wręcz cielesne.   Natomiast kamienie z pierwszego dwuwersu przypomniały mi pewną przypowiastkę. Ludzie w relacji są jak kamienie wrzucone do jednego zamkniętego worka, którym potrząsa życie. I wiadomo, że muszą się w tej sytuacji o siebie obijać. To symbol różnych zranień, konfliktów, kryzysów, trudnych rozmówi, itd. Ale po latach, jeśli worek się otwiera, nie ma już zwykłych, kanciastych kamieni, tylko oszlifowane diamenty. O ile, oczywiście, dwoje ludzi przetrwa i zrozumie ten proces rozwoju w miłości.   Sądzę też, że mimo tymczasowego bólu, zawsze jest jakaś przyszłość, jakaś przestrzeń.
    • każdy pies zdobywa nasze uczucia a pogłaskany kładzie się przy naszej nodze
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuje Alicjo za tego strusia - ubawił mnie -                                                                                              Pzdr.uśmiechem. Witaj - cieszy mnie że się podoba moment o którym piszesz w komentarzu -                                                                                                              Pzdr @Natuskaa - @Berenika97 - dziękuje uśmiechem - 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...