Rana

[Nelson]

Skaleczyłem swoje serce

A z przyczyny jednej

 

Gdy krzyczałem gdzie Twe ręce

Jęk jak wilki, że znów księżyc

 

Już pod koniec tak chodziłem

Gubiąc buty, tracąc siły

 

Nikt nie spojrzał, kiedy trzeba

Byłem z Bogiem jak kto pyta

 

Krew mnie wzmaga w bezlitości

Wszystkich „dobrych”

Tych z nicości

 

A najpewniej

Ktoś zapomni

O kimś kiedyś też

 

W ogłupieniu beznadziei braku

Tych :kolejnych szans:

 

Możesz kłamać znów w pośpiechu

Lub możesz to robić

Rano lub za dnia

 

Nie na moim a Twoim sercu

Tworzy się blizna

 

Każdy to zauważy

 

A Ty nigdy się nie przyznasz.