Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

" wpLatam się  w miłość" - ujęcie, które przemawia, również w kontekście lin. 

 

Pozdrawiam 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) Dzięki

 

 

 

 

 

 

 

:) zaborczość oplątuje wbrew nam a w miłość wpLatamy się dobrowolnie :)  

Dzięki i również pozdrawiam

 

 

 

 

 

No tak...O czym innym w ogólności ale zdarzają się synchroniczności w drobiazgach...

Dzięki za serce

 

 

 

 

 

  

 

:) ja nie taka gniewliwa :)

Co do teściowych... to .... wiadomo ;)

Dzięki :) dobrze, że w tym zaplątaniu nie zaplątał Ci się język :), bo to by było ze szkodą dla Poezji Polskiej :)

Zdrówka również 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:)

Mam nić, to już jakaś nadzieja. Bez nici to albo poddać się stalowej linie - zaborczości (kogoś indywidualnego bądź grupie, społeczności) (niektórzy tak robią, myśląc, że tym sposobem unikną samotności - ale to w konsekwencji samounicestwienie) albo dryfować samotnie - bez sensu i bez celu (bądź z sensem i celem iluzorycznym). 

Ale... jak już zaczynam dziergać... :) dla kogoś lub dla siebie, na ten przykład szaliczek... :) to chociaż on jest dopiero w zaczątku, to jest to już miłość. Miłość nie ma końca, bo nawet jak szaliczek ukończony, to nadal grzeje ukochanego. A jak ukochany odejdzie, to może grzać kogoś innego. A jak nawet spruję szaliczek, to znów snuję nić, a potem zaczynam dziergać dla kogoś innego (czyli obdarzać go miłością). Zimą warto chodzić w szaliczku, choć są tacy, co wolą marznąć,   byle tylko zachować- pożal się Boże - niezależność.

 

Sorry Agatko, bo chyba się rozpisałam nie bardzo w odpowiedzi na Twój kmnt :)

Ale tak mnie naszło ;)

Również miłego i ciepłego! :)

I dzięki za serce 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Rozchlapuję serce jakoby kto w krowie łajno bosą stopą wkroczył.   Niby ta dusza łomocę po polu niewidoczne dzwonki bydłu żałośnie rozbujam.   A w zboże rozchwiane rzęsiście się wlewam.    Ponoć największa żałość przychodzi na ludzi gdy dom rodzinny ktoś z dymem puszcza.   Gdy strąca ostatnie posłanie lub suchar stary ze zgrabiałej dłoni wydłubie.   To nic przy cudzie krzyża z dróg rozstaju co ostał się niby Pan na niebiosach dmuchnął niepełnie.   A jedna struga najmniejszej mocy miała by ten pomnik żałości obalić.    Tak tkwi na końcu lipowej alejki moje drzewo życia mój grzech popełniony co go słabym światłem miesiączek oświeca.   Jakby szkoda mu było promieni marnować na to miejsce smuty na czas zapomnienia.    Niech by i sczezło w ziemię się zapadło niech i by bór wyrósł czy chłopskich chałup tysiące na szczycie pobudował.   Nie zdoła to wymazać z głowy zakamarków radości jakie wzniecało.    O Piękna Pani wietrzyk w zatwardziałe serca zaprowadź a wybudź litość w setnym pokoleniu i wykop z mroku podziemnej krainy.   Te kolumny pękate i portyk przeczysty te dachówki karpiowe i ściany bielone w radości wykwitłe a słońcem na wiosnę umajone.    A na powrót serce wkleję w parcelacji łaty.
    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...