Łom

[Lidia Maria Concertina]

Zorza odległości tuż ponad biegunem naszej bliskości ...

Oddal się!
Postanawiam ... siebie.
Z lekko mocnym postanowieniem poprawy. 

Wiatr tnie na kawałki ciszę.
Myślenie nie jest moją najmocniejszą stroną. 
Zresztą zawsze jestem po niewłaściwej. 

Ale uważam, że trzeba dać jakiś pejzaż siebie pełen soczystej naiwności, kłamstw i histerii, jakiś pamiętnik epoki, która nigdy nawet nie zaistniała (ale trwa - bez końca) 

Wieczory, kiedy brzoskwiniowo różowe płótna tańczą tanga i błagają o odpoczynek w nadziei. 
Przecież nie można się ciągle modlić i śmiać! 

Bez sensu ... ? 

 

Najbardziej lubię brodatych mężczyzn w miniaturowych binoklach. Lubię fakt, że dzielą nas epoki, a ich portrety są w lepszym stanie niż moje.
Płaczę nad faktem, że nigdy się nie spotkamy i cieszę się, że nic im nie muszę udowadniać (choć patrzą na mnie dość wyczekująco)
Pożółkła kapituła, rozdział bez kartek. 

 

Linieję, gubiąc po drodze pośpiech.
Zapominam o miłościach tkanych siłą babiego lata
W jesieniach kocham także to, że zawsze kwitną liście: kruchością i kolorem i tym, że też jesteśmy tacy: zdobywamy szczyty, latamy na konferencje, a na drugi dzień umieramy zmieniając rolkę papieru w toalecie

 

Dusza powinna się mieścić w człowieku.
A człowiek nie powinien jej zatrzymywać.
Wsadzać w ramki, pudełka, kosze, bieliźniarki ...
Dusza jest jak cwany lis: wróci, gdy zapieje kogut.

 

O, na stole Biblia!
Widocznie było włamanie.
No bo chyba przypadkowo nikt nie zostawił ... ?

 

 

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina Tak Lidio, Biblii nie ukradną... bo jej się boją.

Wszystkiego Dobrego w Nowym Roku.

[Jerzy_jerzyk]

Bardzo mi się podoba. Choć nie wszystko do mnie dotarło.

 

Końcówka super, z tą Biblią.

 

I to świetne:

"W jesieniach kocham także to, że zawsze kwitną liście: kruchością i kolorem i tym, że też jesteśmy tacy: zdobywamy szczyty, latamy na konferencje, a na drugi dzień umieramy zmieniając rolkę papieru w toalecie" -- tu jak czytałem wytrąciło mnie z rytmu "na konferencje", ale błyskawicznie potem to stworzyło nowy poziom, na którym poprzednie wyglądało już naturalnie: "umieramy zmieniając rolkę papieru w toalecie".

 

Nie przepadam za prozą poetycką, a to mi się podobało.

 

Pozdrawiam