Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niedoczekanie


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zadał kiedyś młodzieniec mistrzowi pytanie,
- Kiedy będzie mi lepiej, nuży mnie czekanie.
Tracę z wolna nadzieję na odmianę losu.
Czy masz na to mój mistrzu jakiś dobry sposób,
By słońce w moim życiu jaśniej zaświeciło,
Brak mi już cierpliwości, ciągle jest jak było.
Zadumał sìę mistrz nad tym i pokiwał głową,
Po krótkiej chwili miał już odpowiedź gotową:
- Jeśli na losu odmianę chcesz tylko li czekać,
Tedy długo to potrwa, a może człowieka
Dotknąć rozgoryczenie i rozczarowanie,
Łatwo wpaść we frustrację przez... niedoczekanie.




 

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@iwonaroma

 

Ależ Iwono. Już kiedyś pytałem Marka o zgodę i ją wyraził, więc tu przyjąłem założenie, że już nie muszę. Zresztą,oprócz Marka i mnie, więcej osób korzysta z tego formatu, jak chociażby @WarszawiAnka, którą przy okazji serdecznie pozdrawiam. 

Ciebie też i dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

No wiadomo, że funkcjonuje od dawna :) ale chodziło mi o pomysł korzystania z niej tu i teraz na orgu :) ale jak nie masz do Franka wątów to ok :)

Pozdrawiam również  

 

Jak pytałeś to bardzo ładnie z Twojej strony :) wycofuję uwagę

Również pozdrawiam

Opublikowano

@Franek K : Dziękuję. :)

 

 

... a co do wiersza, całość mi się podoba, wraz z tytułowym "niedoczekaniem", które brzmi tu dwuznacznie (a niedoczekanie twoje...).

 

Zmieniłabym jednak drugi wers ze względu na rytm, np. tak:

Kiedy będzie mi lepiej, już mnie nuży czekanie.

 

Pozdrawiam

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To kredkami da się temperować inne kredki?
    • Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...