Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Obły kształt obcości

Sekret
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Antoine W

Antoine W

Opublikowano
Opublikowano

Fajne, jakby barokowe, operujesz obrazami które oglądam zafascynowany, przejęty ich atmosferą i... Ni diabła nie rozumiem ostatniej linijki :( Z niego nic się nie wykluje, jest tylko do podziwiania? trwania? I choćby Feniks na nim siedział, nic z tego nie będzie :(

Johny

Johny

Opublikowano
Opublikowano

@Sekret

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy nie powinno być wspaniałe?

 

Nie wszystko z wiersza udało mi się poukładać w głowie, może jeszcze tu wrócę. Na razie wydaje mi się, że to historia życia PLki, która porzuciła głębokie tematy na rzecz prozaicznych spraw finansowych i w takim momencie życia przyszła choroba odizolowująca ją od innych. Jeśli tak jest to życzę zdrowia PLce i balansu między sacrum a profanum :).

 

Dzięki, że twoje utwory zawsze dają mi fajne rozkminy :).

Sekret

Sekret

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Cześć! Dzięki za komentarze. 

@Antoine W Miło słyszeć, że spodobała ci się atmosfera wiersza. Nie będę tłumaczyć metafor, bo uważam, że moje wierszoklectwo nie jest godne pisania o nim rozprawki :) Myślę, że mogłam tę metaforę źle ubrać w słowa w takim razie...
@Johny Również dziękuję za twoje - nieraz dogłębne - analizy!

Pozdro!

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Niedopita herbata

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • Posem
      Cykl dnia pierwszego

      Przez Posem · Opublikowano

      @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Posem
      61#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dzięki. Pozdrawiam. 
    • andrew
      swój świat ...

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      swój świat ...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...