Selfie

[Lidia Maria Concertina]

Chcesz wszystkiego, wiem.

Nie odsuwaj szuflady z moimi pragnieniami
Nie rozsuwaj kotar rzeczywistości
Ale ... możesz zostać.
Ja i tak już muszę wychodzić. 

(Mówiłam sama do siebie.) 

 

To dziwne, z jaką pedantycznością  porządkuję wszystkie długopisy ... kolorami, grubością wkładu
A nie jestem w stanie uporządkować własnego życia
Barwa nienasycona, wkładu - praktycznie nie ma: nie oddaję życia za bliźnich i nie jestem wolontariuszką przy świątecznych paczkach... 

Uwielbiam torebki od Lui Witą (chyba tak się to pisze? Nie wiem, nie chce mi się sprawdzać) 

O! A gdybym na przykład umarła w tej dokładnie sekundzie, to czy ktoś wrzuci o tym posta na fejsie? Zrobi żałobną fotkę, żeby dać to na insta? Co ze spłatą karty kredytowej?! Zabukowaniem lotu do Darwin...?

 

Dobrze, że mogę myśleć o tym teraz - za to trzeba cenić życie. Bo po nim, trzeba będzie jedynie oddać obiegówkę: brudny tobołek z pościelą, sny i sumienia, które nieraz zamiast budować - rujnowały życie.

 

Nastąpi wylogowanie się ze wszystkich złudzeń.

Prawdopodobnie będzie padało, będą spore korki i ludzie wyjdą z pracy, albo też - wejdą do domu
Ja wtedy z przerażeniem namacam się po to, by odkryć, że już mnie nie ma ...

 

Ale przyjmę to ze spokojem - już spory czas temu powiedziałam Bogu, czego nie chcę, czego ma nie robić.
I chociaż jasno stwierdził, że "nie da rady," to jednak obiecał, że "jakby coś," to wrzuci na mojego insta jakiś ciekawy kubizm. 
Może nawet ... ziemię.

 

 

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina Wyrwane z głowy skrawki,

                                           jak połamane na Święta opłatki,

                                           kto w nich odczyta pragnienia,
                                           bierz je...  one bez oclenia.

Miłego weekendu, tylko mnie nie pytaj, dlaczego Twoich wierszy wszystkich nie czytam?