Impas

[tetu]

sen jest mostem
pomiędzy rzeką a lasem gdzie drzewa 
wstają z kolan poruszone stłumionym krzykiem
tam meandry mają ostre krawędzie i tylko most i sen 
sen i most są tkanką która łączy

 

to co wyszło poza nadal wisi w powietrzu
czerwony horyzont podnosi poziom rzeki
bezduszne niebo obmywa w niej twarz 
kładzie krzyż na wszystkim co istniało

 

od snu do jawy wracam nieobecna
i nie ma żywej duszy tylko kamień 
o który zawsze się potykam

 

zmienia środek ciężkości

Edytowane 6 Grudnia 2020 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Magdalena_Blu]

Ładne,

trochę mnie gryzie "podnoszenie z kolan" niezbyt dobrze mi się kojarzy, szczególnie, że w drugiej strofie występuje powtórzenie "podnosi".

Zakończenie bardzo mi się podoba:)

 

Pozdrawiam:)

[[email protected]]

@tetu "Kamień drażniący ciszą
                serca niewyjawieniem
                trud odsłonięcia wnętrza

                zmienia go w dwa kamienie." - Andrzej Poniedzielski.

Miłego wieczoru.

[tetu]

Magdo, masz rację powtórzenie zbyt blisko, dziękuję. 

 

Grzesiu, dzięki za wgląd i słowo pod wierszem, pozdrawiam. 

Edytowane 6 Grudnia 2020 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

Ten kamień to zawsze leży nie tam gdzie powinien. Taki trochę fantasmagoryczny tekst.

 

Pozdrawiam. FK.

[Radek78]

Wiersz pozwolił mi dać chwilkę i odpowiedzieć na pytanie. Gdzie jesteśmy kiedy zasypiamy?

[tetu]

@Franek Kdziękuję za słowo i serducho, pozdrawiam.

@Radek78 i o to zasypianie chodzi.  Dzięki za wizytę. 

 

@opal

@beta_b

@[email protected] 

dziękuję za uznanie. Dobrego wieczoru.

 

Edytowane 12 Grudnia 2020 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[tetu]

@Dagdziękuję za wgląd. Pozdrawiam.