Syrena

[Lidia Maria Concertina]

Najbardziej lubię być w sobie. 

Szumieć deszczem w nocnej bażanciarni, gdzie nikt nie poluje na przepłoszoną człowiekiem ... człowieczynę. 

 

Tracę równowagę idąc po wstędze snów
Stwórz mnie.
Nie musi być "na nowo." Wystarczy, że "na lepsze."

 

Wymyślasz narracje wyłącznie bez postaci.
Monologi pęcznieją od nonsensu.
Ukrywam wszystkie źle dobrane nastroje, by pokazać ci tę nagość, w której oboje wyglądamy najlepiej

 

Posadzka z motywem szachownicy, śpię w pustym salonie spleśniała od dywanów, pod które zamiatamy wszystko
Upojność podwieczorków z kamiennym krakersem milczenia ...
Częstuj się, tego nie zabraknie.

 

Wyglądam przez okno z zamiarem popełnienia kolejnego udanego samobójstwa, a tam ... książki odpoczywają w drzewie, frontalnie i naprzeciwko - pouczają nas, żeby nie marnować tarcicy i wypełniać nasze życia treścią

 

Mózg to codzienna tabula rasa - jedynie problemy kaligrafują się nienagannym pismem
Nie dają się wymazać

Obejmij mnie ciasno i wejdź we mnie tak, żebym wiedziała, że jeszcze mam dom. 

Chcę widzieć morelowe światło świec, krochmalone firanki i magiczne podwórza, pić kawę z pianką w barach, gdzie sprzedają tylko kluski leniwe

 

Chcę się tobą najeść, a potem odkryć nowy glob!
I zakazać ci tam wstępu.

 

... Bo najbardziej lubię być w sobie i słuchać muzyki...

Na stole leży klucz wiolinowy, otwórz sobie i zacznij się pakować .
Wszystko wskazuje na to, że pomyliłeś ... ziemie.

 

 

 

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina "Być w sobie"

                                           życie jak w grobie.
 

Pozdrawiam Lidko, wiesz najgorsze jest przemetaforyzować wiersz, a granica jest bardzo delikatna. Niezauważalna prawie.