Sonata jesienna

[Gość Franek K]

@AzaHolmes

 

Mądre słowa. Trzeba żyć nadzieją, że kiedyś odejdzie sama albo trzeba się zebrać i ją przegonić.

 

Dziękuję i pozdrawiam. FK.

@Natuskaa

 

Lubię budować napięcie i zaskakiwać,

 

Dziękuję i pozdrawiam cieplutko :)

@WarszawiAnka

 

Dziękuję Aniu i odpozdrawiam :)

[Gość Radosław]

Z Twoich, ten najbardziej mi się podoba. Koniec utworu zachęca, aby jeszcze raz się zagłębić.

Czytałem z uczuciem, jak bym już dobrze znał te wersy. W sumie wszyscy jesteśmy samotni ;) 

 

Pozdrawiam 

[Gość Franek K]

@Dag

 

Dziękuję za miłe słowa.

 

Pozdrawiam ciepło. FK.

@Agrafka

 

Nie wszyscy jak widać :)

Konstruktywna krytyka zawsze w cenie.

 

Dziękuję i pozdrawiam. FK.

@Annie

 

Znowu samotny? A dobra. Niech będzie...

@Radosław

 

Ten tekst jest taki trochę z nie mojej bajki, ale taka była widać potrzeba chwili i wylał się na klawiaturę. Cieszę się, że się podoba. Masz rację. Wszyscy w jakimś stopniu jesteśmy samotni.

 

Dziękuję i pozdrawiam. FK.

[Anna K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cała prawda o samotności.

Pozdrawiam jesiennie :-)

Edytowane 24 Listopada 2020 przez Anna K. (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

@Anna K.

 

Dziękuję Anno i odpozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Stary_Kredens]

@Franek K nie spodziewałam się takiego zakończenia , choć po chwili namysłu wszystko stało się oczywiste. Wielu ludziom można by ten wiersz dedykować i na pewno skłania do refleksji i dyskusji, forma też bez zarzutu. Jestem pod wrażeniem

kredens serdecznie pozdrawia

[Gość Franek K]

@Stary_Kredens

 

Dziękuję pięknie Kredensowi za miłe słowa :)

 

Pozdrawiam. FK.

[Sylwester_Lasota]

No to chyba masz rekord @Franek K +27 :)))

 

Pozdrowienia dla pl od samotnika ;)

[Sylwester_Lasota]

Jeszcze raz wróciłem :)

Samotność miewa różne odcienie. Zdarzyło mi się kilkakrotnie o tym pisać. Podrzucam link, wydaje mi się, że tego nie czytałeś:

 

 

Oczywiście nie umywa się do Twojego teksu, ale... no cóż... nie przestaję się promować :))));)

 

Jeszcze raz pozdrawiam.

 

 

[Gość Franek K]

@Sylwester_Lasota

 

Tego nie znałem, ale czytałem Twój inny pt. Zabójcza samotność, który mnie poniekąd zainspirował.  Z podobnej beczki skrobnąłem kiedyś coś takiego, ale usunąłem.

 

Czasocisza

 

 

Słowa, choć ranią czasami

Od martwej lepsze są ciszy

Ona jest krzykiem rozpaczy

Którego nikt nie usłyszy

 

Słowa potrafią dość wiele

I nienawidzić i kochać

Cisza? Cóż ona potrafi?

Siedzi gdzieś w kącie i szlocha

 

W środku aż drży od emocji

Choć ich okazać nie umie

Czasem coś szepnie bezgłośnie

By się pogrążyć w zadumie

 

Dumna, wyniosła jest przy tym

Nie lubi skarżyć się wcale

Usta zaciska ze złości

I milczy, milczy wytrwale

 

I nie potrafi wybaczyć

Ni prosić o wybaczenie

Wypełnia dni i wieczory

Swoim wrzaskliwym milczeniem

 

Wciąż w nieskończoność rozważa

Czyja w tym wszystkim jest wina

Łkając bezsilnie rozmyśla

Gdzie leży pustki przyczyna?

 

Czy w urażonej godności?

A może w niezrozumieniu?

Czas się do ciszy przyłączył

Trwają oboje w milczeniu

 

I coraz trudniej się rozstać

Nierozerwalnej tej parze

Czy przyjdzie się w czasociszy

Razem osobno zestarzeć?

 

Dzięki i pozdrawiam samotnego wilka. FK.

 

@Paradyzja; @Maciej Leszczyński

 

Dzięki za pozostawione serca :)

 

Pozdrawiam. FK.

Edytowane 1 Grudnia 2020 przez Franek K (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

To też ładne, dobrze, że nie wyrzucileś @Franek K na amen. bb

[Gość Franek K]

@beta_b ; @Sylwester_Lasota

 

Dzięki.

Można by to ciut doszlifować...

[Gość Franek K]

Dzięki @Matisse za zostawione serce :)

 

Pozdrawiam. FK.

Edytowane 2 Grudnia 2020 przez Franek K (wyświetl historię edycji)

[Matisse]

@Franek K nie ma za co, wspaniały tekst. Lepiej bym swojej relacji z samotnością nie opisał.

[Gość Franek K]

@Matisse

 

Zawsze warto próbować. Raz się pisze lepiej raz gorzej. Jak w życiu.

 

Pozdrawiam. FK.